Posted in #SriScribbles, Fiction

Winds and Life

It was getting late enough to be worried. I once again stepped into the balcony and looked down. Except for a drenched street dog that was lying down miserably near the gate, there was not a soul to be seen anywhere. Rain water had puddled under the lamp post. A breeze ruffled the mango tree in the courtyard and a few twigs fell down and broke. Thunder rumbled in the distance. Did I hear a soft knock at the door? I turned back….


For a split second there was a thought that hung between going to the door and ignoring it. After a brief pause, there was another knock which very much brought me back from my own thoughts. I started walking towards the door with lot of things running through my mind with each and every step. I opened the door to find Meera, my neighbor’s five year old kid. Meera, with her parents moved into the apartment recently, just before the cyclone.  The apartment is three storeyed, with 4 houses in each floor making a circular arrangement around the common lobby and stairs. It is relatively an old apartment constructed during the initial invasion days of modern apartments in the IT corridor of Chennai. Though old from the outer look, it is well maintained. Meera stays to the house left of mine. As with most apartments with family residence, my apartment is no alien to restricting bachelors to stay especially men. We managed to stay, courtesy my friend and roommate whose uncle owns three houses in the same apartment.


Meera was always fond of painting, and on weekends I would accompany her with her artwork as an assistant. We have grown closer even for just the couple of weeks. And as for her, I earned a good introduction with her parents too. But, I was a bit surprised to see her at my door at that late hour. Before I could ask her for the reason, I saw Rajesh almost sprinting towards me.

“We were running out of candles. I suggested Nandhini of asking you if in case you have extra candles. Before I could complete saying it, Meera rolled out to get it from you in this darkness. I had to run to catch up to her. But here she is already.” explained Rajesh.

The cyclone had almost brought down each and every electric distribution line in Chennai and with it the modern life. It has been two days since we have had electricity in the apartment.  It is even tougher to handle a situation such as this being a family with a kid.

“Sorry Rajesh, I don’t have any candles with me. Bachelors room, we manage anything and everything.” I replied lifting Meera up.

“Ha ha, I should have known that”

“If you want you can use my mobile flashlight, it has 10 percent remaining charge” I offered

“No problem, Anyway that wouldn’t be enough to either of us. I shall go look for any shops. We will have to struggle a lot to make Meera eat.”

“Don’t you eat by yourself” I teased Meera, she giggled back in response.

“It is 10, and I don’t think shops would be open given the damage caused by cyclone.” I hinted.

“It is anyways better to take a look I believe.”

“Then I shall go and check in my bike. You cannot move your car out of the street. The huge Gulmohar tree uprooted by the cyclone still blocks the road.  It isn’t good for you to go by foot with all sorts of wires on the floor in the darkness either”

“No problem why do you have to take the trouble, we shall adjust with what we have” Rajesh concluded.

“What is the big trouble in this, anyways I roam around all the time. There is no trouble.” I affirmed.

“I will also come” declared Meera.

“No” argued Rajesh.

After a five minute long conversation, I convinced Rajesh to allow Meera to come with me. It is true that there is a long silence after cyclone that extends into days and nights. The silence that only has life, nothing more. Silence that places all life in same line, which the artificial way of human living has very much disturbed. The road was better lit than expected with the bright moon to our back. The road was full of logs, twigs, wires and leaves. The whole environment seemed silent except for the rhythmic croaking sound of frogs in the puddled water. After a struggle of half an hour crisscrossing the streets and roads, we managed to find a shop that was in the process of closing for the day. We bought the last of 3 candles that was available and few candies for Meera and headed back home. Meera fell asleep in my arms as I drove. As we entered our street, I noticed Rajesh and Nandhini standing near the gate. Nandhini took Meera into her arms and I handed over the candles to Rajesh from the bike’s tank cover. Rajesh opened the gate for me, as Nandhini climbed the stairs with Meera sleeping peacefully on her shoulders. I asked Rajesh to go after Nandhini , affirming that I would take care of the gate. As Rajesh left, I stood over my bike before the gate with the headlights gleaming over the dark parking. The sound of bike added to the rhythm of croaking frogs and chirping crickets. I was back, immersed in the random thoughts of mine. Out of a split second, I closed the gate, turned back and hit the road again.


It looked like the yellow lining of lights were put to rest all along the road. Source of light limited only to the distant yet bright moon and the headlights of the bike. I had no plans of a destination, but the urge to ride through the dark and silent night. I rode past the Pallikaranai marshlands crossing into the Velachery railway station flyover. I searched my pockets for my mobile to check for the time. To my disappointment, the phone had drained out. From the look, it felt like it was nearing midnight with no traffic whatsoever on the roads, no life movements on the road except for an occasional dog crossing the roads in search of a warmer place to sleep. In the course of time, I realized that I was nearing the Adyar signal and involuntarily turning right at the signal towards Besant nagar. There are times when we travel in an involuntary path. When a person is all filled up with different conflicting thoughts, there comes a point where the sub consciousness by itself chooses a way. This was indeed one of those moments and paths taken.


Minutes later, I parked my bike along the parking area just after Murugan idly shop. I walked straight for the sea. It is always a combination of various forms of adrenaline to be at a place that was wrecked into pieces just a fortnight ago. The cool breeze, the clear sky, shining moon and the warning howl of winds and waves added more to it. Though, I have been to Besant nagar beach an infinite number of times, the experience tonight was a whole lot different from that of any other usual night at the beach. The walk towards the sea, started revealing the impact of cyclone on the very livelihood of the beach. It was a complete chaos. The whole scene looked as if there was a gravitational pull from all possible dimensions, as if a self-proclaimed modern art was made. The whole set up that was unravelling before me, for some strange reason resonated with my inner self. The past few months was indeed an emotional roller coaster ride. The emotional build up that was forming with each and every instances in the last couple of months was overwhelming. It seemed like all those would break out and amalgamate into the real world projections of the same. My feet felt numb and an overwhelming force from within started populating along my eyelashes. Mind and thoughts were hanging in a world which is yet to be defined by any of the dimensions.


As I continued walking along the empty, natural stretch of beach sand, a golden shower caught my eye in the distance with an occasional hint of fiery red icing. It definitely was trying to mend the gap between what is natural and what was artificial. As I looked closer did I found a couple of human silhouette formed by the golden shower. Human irrespective of being an introvert / extrovert, as a social animal is always curious, is always intrigued by anything out of the expected. I started pursuing towards the dark set of frames. As I grew closer with each step, I saw a street side vendor surrounded by a couple of people. The time, the occasion added to the curiosity. It was a small stall formed out of multiple aluminium and steel plates patched up into a single unit. The roof of the cabin was nowhere to be found. A lean, dusky, athletic man entering his late thirties manned the stove. He was busy peeling potatoes, carving them out into rolls over a stick, frying them in a boiling oil pan, dressing the fried dish with a sauce of choice. The shop had three customers in the waiting. A couple in their mid-twenties, who weren’t ready to let go of each other’s hand except for picking the fried potato from the stick. An elderly person who was shivering and equally eager to get hold on to his fries. There laid a tan coloured dog very close to the warmth of the stove.


“What would you like to have? Sir!” a voice shook me off from my observations. I looked at the direction of the sound. The vendor having delivered all his orders looked up at me expectantly. I had nothing but silence as an answer.

“What would you like to have? Sir!” he repeated.

“Ah, A potato fry” I managed.

“ Spring potato or French fries, sir” he continued.

“Spring” I replied not expecting a sub question for order this late an hour.

Within seconds, he launched himself into action. He started peeling a potato in the swiftest motion I have ever seen and proceeded with the next course of actions. I stood there silent watching the potato frying with regular stirring. The cool breeze coming in from the sea and the warmth of stove triggered goose bumps all over me.

“Mayonnaise or Chilly sauce, sir? “



“Uh, Mayonnaise please”

“Here you go!”

“How much anna?”

“40 sir”

I placed the spring potato over the tissue paper to get the money.

“Here you go bro” a sound came from a direction other than us. The guy among the couple stood across me with a brand new 500 rupee note.

“I don’t have change. Please give as change sir” requested the vendor.

“Bro, shouldn’t you be having change for the business”

“On any other day, I would have had. There is literally no business and there is difficulty to get change and cash for the past one month”

“Mm, it is ok now. But try getting a card machine in the future bro. We have wireless machines nowadays. There will be no more change issue” said the guy as he searched his wallet for money.

“I have only 50 as change” he exclaimed.

“It is ok. Please give when you come the next time”.

He paid the 50 rupees and disappeared away from the golden brightness in a white sedan. I was perplexed with thoughts on the happenings for a moment. I wasn’t sure if I should laugh or get furious.

“Here you go, anna” I gave him the money and took the spring potato back and started nibbling. After few minutes, the elderly person walked away leaving the three of us. Myself, the vendor and the dog.

“Anna, It was surprising to find a shop so late in beach that too on a day like this” I broke the ice.

“Yes sir. It is indeed late. The cyclone have almost damaged all the food stalls here in the beach. But still we don’t have anything else to rely on than these for living. We cannot go to the sea too. Lot of houses were damaged. Everyone are busy repairing their houses. Only few of us came to open the stall today.” He explained at a stretch. The randomness of the facts and the straight eye contact he had struck hard.

“I thought of staying longer than others into the night expecting few people coming along on their adventurous journey to the beach after the cyclone” said the vendor bursting into a satirical laughter. I was at loss of words for no reason but managed to spill “How about your house anna?”

“My brother is missing since the day of cyclone.”

“Did you inform the authorities’ anna?”

“They repeat the same thing again and again which isn’t helping. My wife and my son are looking after our house. At least one has to earn to run the family. At the end of the day we are the one at the receiving end of all shows ” he muttered with desperation. I had no words of consolation than a silent nod of the head and an empty stare into the simmered lavender shower of flames.

I threw the empty stick, stripped of the potato in to the trash bin and walked into the darkness away from the light of lavender without uttering any more word. I drove back home tracing back the same road but with more food for thoughts. In the next 30 minutes, I was leaning against the rails of my balcony watching the mango tree and the dog.


Note : This is my first written try at fictional writing. I have enrolled the same for Times of India – Write India.

Disclaimer : True to my consciousness, the write up is an imaginary plot.



Posted in #SriScribbles, Politics, Society

ரசிகனாகிய நான்

சமூகத்தின் பிரதிபலிப்பு கலையா? இல்லை கலைகளின் பிரதிபலிப்பு சமூகமா? என்பது கோழியா முட்டையா போன்ற ஒரு முடிவில்லா கேள்வி. ஒரு புள்ளியில் இந்த கேள்விகள் இணைந்தே தீர்கின்றன அல்லது குறைந்தபட்சம் உரசிக்கொள்கின்றன. நம் ஒவ்வொருவரின் நினைவுகளிலும், ஒவ்வொரு நிகழ்விற்கும் ஏதோ ஒரு வகை கலை உடன் பயணித்துக் கொண்டிருந்திருக்கும். இசை, பாடல், புத்தகம், படம் என.


நமக்கு அந்நியமான ஒருவருடன் பேசுவதற்கோ, பழகுவதற்கோ கூட கலைகளும் அதன் மீதான ரசனை மனோபாவமும் பல நேரங்களில் பாலங்களாக அமைவதுண்டு. யாரென்றே தெரியாத இருவரால் கலை , ரசிக மன நிலை இரண்டு கொண்டு மட்டுமே ஒரு தொடர்பை ஏற்படுத்திக் கொள்ள முடியும். எல்லைகள் தாண்டி, நமக்கு சற்றும் தொடர்பில்லா இலக்கியங்களையும் தனதாக்கிக் கொண்டாடும், அதனூடே வேற்றுமைகளைத் தாண்டிய ஒரு தொடர்பை ஏற்படுத்திக்கொள்ளும் மனம் கலைகளினாலே சாத்தியம். கலைகளுக்கு அடுத்ததாக விளையாட்டும் இந்த வரிசையில் வந்து சேர்கிறது எனினும், கலை ஏற்படுத்தும் இணக்கம் விளையாட்டால் ஏற்படுத்த முடிவதில்லை எல்லைகள் நிறைந்த இவ்வுலகில்.


மனித சமூக பயணத்தின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் கட்டமைக்கப்பட்ட பல நூறு வரைமுறைகளும், கருத்தியல் வேற்றுமைகளையும் தாண்டி மக்களை இணைக்கும் சங்கிலியாக கலைக்கூறுகள் இருக்கின்றன என்பது நிதர்சனம். ஆண்டாண்டாக கட்டியமைக்கப்பட்ட வரையறைகளை அறுப்பதும், வேற்றுமைகள் கொண்ட கருத்தியல்களை ஒன்றாய் கோர்ப்பதும் கலை வடிவங்களால் மட்டுமே நடந்திருக்கின்றன. மக்களின் எழுச்சி, ஒன்று கூடல் என வேற்றுமை கடந்த சமூக முன்னெடுப்பின் ஆரம்ப புள்ளியும் கலை வடிவங்களாகவே இருந்திருக்கின்றன.


கலை இன்றைய நிலையில் காலத்திற்கு ஏற்ப பல மாறுதல்களை கண்டுள்ள வேலையில், மக்களை ஜாதி மத இன வேற்றுமைகளை கடந்து ஒன்றிணைக்கும் ஆற்றலுடனே இன்றும் பயணிக்கிறது. பல்வேறு மாறுபட்ட கருத்தியல்கள் கொண்ட மனிதர்களை இணைக்கும் புள்ளியாகவும் கலை இலக்கியங்கள் இன்றும் இருக்கின்றன. ஒற்றை மதம். ஒற்றை மொழி, ஒற்றை இனம் ஒற்றை கருத்தியல் என்று தன்னிலை ஒருமை மட்டுமே பேசும் மக்களையும் ஒரு கணம் வேற்றுமைகளை கடந்து ஒன்றிணைக்கிறது என்றே சொல்ல வேண்டும்.


இந்நிலையில், கலைத்துறையில் இருந்து மக்களரசியல் பேசும், பழகும் ஆளுமைகள் உருவாவது ஆரோக்கியமானதாகவே இருக்க முடியும். கலை என்ற நிலையில் இசை, இலக்கியம், நாடகம் (சின்னத்திரை, வெள்ளித்திரை உட்பட) என்ற எல்லாமும் அடக்கம். அவ்வாறு உருவாகும் ஆளுமைகள் மக்களின் மனம் பேசும், வேற்றுமைகளை இணைக்கும் பாலமாக இருப்பின் அரசியலில் ஈடுபடுவதில் எந்த தவறும் இருக்கப்போவதில்லை. அதே நேரம், மக்கள் மாண்பை புறந்தள்ளி அதிகார, பொருளாதார பயனிற்காக முன்னெடுக்கப்படும் ஒவ்வொன்றும் யாராயினும் தோற்கடிக்கப் படவேண்டும் என்பதில் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இருக்கப்போவதில்லை. எந்த ஆளுமையாக இருப்பினும், சமூக சமன் நிலைக்கும் , மக்கள் வாழ்வியல் அமைதிக்கும் எதிர்வினை ஆற்றும் பொழுது கண்டிக்கப்பட வேண்டியதும், கேள்விக்கு உட்படுத்த வேண்டியதும் அவசியமாகிறது. அவ்வாறான கேள்விகளின்றி “கூத்தாடி அரசாளக்கூடாது” போன்ற விமர்சனங்கள் கொண்டு தான் கேள்விகள் கட்டமைக்கபடும் எனில் பிரச்சனை நம்மிடம் தான் உள்ளது. வேற்றுமைகள் தாண்டி மக்களை இணைக்கும் ஆளுமைகளை எல்லாம் 1௦௦ சதவீதம் அற்ற கருத்தியல், கொள்கை என்று புறக்கணிக்க நினைத்தால், ஜனநாயகம் என்று நாம் கூறும் அரசியலின் அர்த்தமே பொய்த்து விடுகிறது. நடு நிலையும், எல்லா வேறுபட்ட கருத்தியலையும் உள்வாங்கிக்கொள்ளும் பக்குவமும் ஏற்படுத்திக் கொள்பவர்களை எல்லாம், தன் கருத்தியலோடு நூறு சதவிகிதம் ஒன்றுபடவில்லை என்ற காரணத்திற்காக சிறுமைபடுத்துவது பிற்போக்கின்றி வேறில்லை.


சமூக சிக்கல்கள் பல பின்னிப்பிணைந்து இருக்கும் சமூகத்தில், முற்போக்கு அரசியல் கூட வாக்கு வங்கி அரசியலுக்காக ஜாதிய சார்புக்கு தெரிந்தோ தெரியாமலோ தள்ளப்படும் நிலையில், பெரும்பாலும் ஜாதிய மத வேறுபாடுகளற்ற ரசிக மனோபாவம் மேலானதாகவே தெரிகிறது.

Posted in #SriScribbles, Society

இந்திய ஜாதிகளும் உலகமயமும்



கடந்த சனிகிழமை, ஹெல்சிங்கியில் இயங்கி வரும் ஒரு சிறிய வாசகர் வட்டத்திற்கு சென்றிருந்தேன். சென்னையில் கலந்துகொண்ட வாசகர் வட்டங்களுக்கும் இதற்கும் பல வேறுபாடுகள், பல புரிதல்கள். அன்றைய சந்திப்பில் துருக்கி, ரஷ்யா, பின்லாந்த், அமெரிக்கா என வெவ்வேறு நாட்டவர்களுடன் சந்திக்கும், பேசும் ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது. இந்த பன்மையில் ஒருவனாய் நானும் உரையாடலில் இனைந்து கொண்டேன்.


வரலாற்று புனைவு சார்ந்த புத்தகங்கள் பற்றிய உரையாடல் என்று முடிவு செய்திருந்தனர்.. மூன்று மணி நேரத்துக்கும் மேல் நீண்ட உரையாடல் வரலாற்றில் தொடங்கி அரசியல், போர்,  மதம் என பலவாய் விரிந்தது. அந்த ஒற்றை சந்திப்பு, நாம் ஒரு சமூகமாக எந்தளவிற்கு வாசிப்பு பழக்கமற்று இருக்கிறோம் என்பதை தெளிவாய் உரைத்தது என்று தான் சொல்ல வேண்டும்..பல வித தலைப்புகளை பற்றிய விவாதங்களை உள்ளடக்கிய அந்த உரையாடலின் ஒரு பகுதியை பற்றிய பதிவே இது.


சுய அறிமுகம் முடிந்து, அவரவர் படித்த வரலாற்று புனைவு மற்றும் அதன் தாக்கத்தை பேசிக்கொண்டிருக்க., ஹிந்து மதம், புத்தர் ,இந்தியா பற்றிய தலைப்பிற்கு மாறியது விவாதம். இந்தியா என்ற நிலையில் அனைவரும் என்னை கவனித்துக் கொண்டே பேசினர் (நான் இந்தியாவிலிருந்து வந்திருந்ததாலும், புத்தகம் அதிகம் படிப்பவன் என்று அவர்கள் கற்பனை செய்து கொண்டதாலும்). அந்தக் கருத்து பரிமாற்றத்தில் என்னிடம் கேட்கப்பட்ட முதல் கேள்வி


“இந்தியாவில் இன்றும்  ஜாதிய நிலைபாடுகளும் ஒடுக்குமுறைகளும் இருக்கின்றன அல்லவா?” என்பதே


ஒரு நிமிடம் மற்ற நாடுகளை சார்ந்தவரிடம் இருந்து இதை எதிர்பாராத நான், ஆம் என்றேன். ஆம் என்ற பதிலுக்கு ஒவ்வொருவரின் முகத்திலும் அவர்கள் வெளிப்படுத்திய அதிர்ச்சியை உணர மட்டுமே முடியும்.. எத்தனையோ நாட்கள், மற்ற நாடுகளிடம் இந்தியா என்பதற்கு கலாச்சாரம் (கலாச்சாரம் என்பதற்கான விளக்கத்தில் எனக்கு மாற்றுக் கருத்துகள் இருப்பினும் பொதுவெளி புரிதலை இங்கே குறிப்பிடுகிறேன்) , வரலாறு என்று அடையாளம் காட்டி வந்த நாம் அதே வரலாறு , கலாச்சாரம் என்ற பெயரில் ஜாதியையும் அதன் படிநிலைகளையும் ஒட்டிக்கொண்டு பயணிப்பதும், அவற்றை பரந்த வாசிப்பு கொண்ட உலகம் தெளிவாய் கவனிக்கும் நிலையில் கலாச்சாரம் வரலாறு என்று கூறி கொள்வதில் எந்த வித பெருமிதமும் இல்லை மாறாக குற்ற உணர்ச்சியே இருத்தல் வேண்டும் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.




“ஜாதிகள் சரி, குறைந்தபட்சம் ஜாதிகளினிடையே திருமணங்கள் கூட நடப்பது இல்லையா?” என்ற கேள்விக்கும் ஆம் என்றே நடைமுறையை சொல்ல முடிந்தது.




“ இந்தியாவில் ஒருவரின் பெயரை வைத்தே அவர்கள் எந்த ஜாதி, தாழ்ந்த ஜாதியா உயர்ந்த ஜாதியா என அறிந்து கொள்ள முடியுமாமே?”


இந்த கேள்விக்கு, ‘ நான் இந்தியாவின் தென் மாநிலமான தமிழகத்தில் இருந்து வருகிறேன், அங்கே பெரும்பாலும் ஒருவரின் பெயரை வைத்து இன்றைய அளவில் ஜாதிய படிநிலையை அறிய முடியாது. ஆனால் ஏனைய மாநிலங்களில் பெயரை வைத்தே என்ன ஜாதி, ஜாதிய  படிநிலையில் எந்த நிலை என அறிந்து கொள்ளலாம்” என்றதும் அதெப்படி ஒரு மாநிலத்தில் மட்டும் இதும் சாத்தியம் என்றனர்.


எந்த வித கருத்தியல் மீதும் முழு ஈடுபாடு கொள்ளாதிருக்கும் எனக்கு, இந்த கேள்விக்கு பதிலாய் திராவிட அரசியலும் அதன் கருத்தியலும் தவிர வேறு பதிலில்லை. இதன் தொடர்ச்சியாக தமிழகத்தில் இந்த கருத்தியலையும் ஜாதிகளை களையும் முன்னெடுப்பை நடத்தியவர்கள் யாரென தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என கேட்ட கேள்விக்கு முதல் பதிலாய் பெரியார், அண்ணாவை கூற, அவர்களை படிக்கிறோம் என்று பெயர்களை குறித்து கொண்டனர்.


இந்த உரையாடலில் என் எண்ண ஓட்டத்தை மிகவும் அதிக படுத்திய விஷயங்கள் சில.,

அரசியல், சமூக போன்றவற்றின் மீதான நமது பார்வையை, சமத்துவம் எனும் நிலைக்கு எடுத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் வைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒவ்வொரு அடியையும் வரலாற்றையும் மக்களையும் அரசியலையும் படிக்காது, வெறும் சமகால செய்திகளால் மட்டும் ஏற்படுத்திக் கொள்வது பிற்போக்கு அன்றி வேறில்லை.


இன்று திராவிடத்தால் வீழ்ந்தோம், ஜாதிய பெயர்களை கலைந்ததால் அடையாளம் தொலைத்தோம் என புலம்புவது எல்லாம் அறியாமையின் விளைவு என்று சொல்வதா இல்லை, முன்னேறிய நிலையில் இருக்கும் ஆணவம் என்று சொல்வதா தெரியவில்லை. ஜாதி ஒழிப்பு பேசும் திராவிடம் இத்தனை ஆண்டுகளில் ஜாதியை ஒழித்து விட்டதா என்றால் இல்லை தான், ஆனால் இது ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் எழுபது ஆண்டுகளுக்குமான ஒப்பீடு என்பதை நினைவில் கொள்வதும் அவசியமாகிறது.


கிட்டத்தட்ட உலகம் முழுவதும் கடவுள் எனும் கருத்தியல் கொண்டு அரங்கேற்றப்பட்டுள்ள போர்களும், ஒடுக்குமுறைகளும் சொல்லி அடங்காது. இந்த நிலையில், நம் கண் முன்னிருக்கும் கடவுள் சார்ந்த கருத்தியலால் மக்கள் நிலை பிரிக்க படுவதும், ஒடுக்கப்படுவதும் எதிர்க்கபடாமல், அதை எதிர்த்து கேள்வி கேட்பவரிடம் அந்த நாட்டில் இப்படி இந்த நாட்டில் அப்படி என்பதெல்லாம் தன் மீதான அழுக்கை பாராது மாற்றான் மேலிருக்கும் அழுக்கை துடைக்க சொல்வதை போன்றதே தவிர வேறில்லை.


இந்த ஜாதிய படிநிலைகளும், அதன் பொருட்டு ஒவ்வொரு நிலையிலிருக்கும் மக்கள் மீதும் ஏற்படுத்தப்படும் அழுத்தமும் நீடிக்கும் வரை அவற்றை எதிற்கும் கேள்விகளும், திராவிட கருத்தியலும் வாழ்ந்து கொண்டே இருக்கும்.. அரசியல் கட்சிகளும் ஆட்சிகளும் மாறினாலும் இந்த கருத்தியல் தொடர்வதும் பரிணாம வளர்ச்சி அடைவதும் மிகவும் அவசியம் என்பது மட்டும் நிதர்சனம்.

Posted in #SriScribbles, Travel and Life

கோடியக்கரையும் கடலோரக் கதைகளும்


வார இறுதிகளில் வரும் நண்பர்களின் திருமணங்கள் கூடவே ஒரு பயனத்திட்டத்தையும் ஏற்படுத்த மறுப்பதில்லை. இரண்டு மாதங்களுக்கு முன், நண்பர் ஒருவரின் திருமணத்திற்காக செல்லும் பொருட்டு கோடியக்கரை செல்வது என முடிவு செய்தோம்.


தோழி ஒருவரின் வீடு கோடியக்கரையில் இருந்தமையால், திட்டமிடுவதற்கோ விசாரிப்பதற்கோ எங்களுக்கு பெரியதாய் ஏதும் இருக்கவில்லை. வேதாரண்யத்தில் தங்குவதற்கு விடுதி பதிவு செய்வதிலிருந்து, கோடியக்கரையை சுற்றுவதற்கு வாகன ஏற்பாடுவரை எந்த மெனக்கெடலும் எங்களுக்கு இருக்கவில்லை. தோழி எங்களுடன் வரவில்லை என்றாலும், அந்த உணர்வே ஏற்படாத வகையில் கோடியக்கரையில் அவருடைய அம்மாவும், சுற்றத்தாரும் காண்பித்த அக்கறையும் உதவியும் என்றும் ஒரு நெகிழ்ச்சியான நினைவாக தொடரும்.


வேதாரண்யத்திலிருந்து கோடியக்கரை வரையிலான பேருந்து பயணம், அதிகாலையின் தன்மையாலும், இடையிடை வரும் கிராமங்களும் வணபகுதியுமாக ஒரு வித மன அமைதியும் நினைவுகளையும் ஓடச் செய்து கொண்டிருந்தன. உப்பளங்களின் குவியல்கள் கோடியக்கரையின் வெண்கம்பள வரவேற்பாய் அமைய, இனிதே துவங்கியது அன்றைய நாள்.




இலங்கைக்கும் தமிழகத்திற்குமான கடல் இடைவெளி குறைவாக உள்ள இடங்களில் கோடியக்கரையும் ஒன்று.. இலங்கை தமிழர்களுக்கும் தமிழ்நாட்டு தமிழர்களுக்கு நீர்வழி பாலமாக பல ஆண்டுகள் வரலாறு நெடுக இருந்து வரும் நிலமிது. மீன்பிடிப்பு பற்றியும், இலங்கை இந்திய கடல் எல்லை நிலவரங்கள் குறித்தும் பல வகையான படிப்பினைகளை கொடுத்தது காலையில் கடலுக்குள் படகில் செல்லும்போது , படகை செலுத்தியவருடனான உரையாடல். மீன்பிடிப்பு காலத்தின் நிறைவு பகுதியில் சென்றமையால், கரைகள் சற்றே மனித பழக்கமற்று கழுகுகளின் கண்காணிப்பில் அமைதியே தனதாய் அலைகளினூடே ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தன.


This slideshow requires JavaScript.


அடுத்ததாக, புதிய கலங்கரை விளக்கம்..புதிய கலங்கரை விளக்கமும் அதன் உயரத்தில் இருக்கும் காற்றும் பல கதைகளை பேச வைத்தன. கோடியக்கரையின் மீன்பிடி கதைகள் ஆரம்பமாய், கோடியக்கரை இராணுவ முகாம்கள்  வரை உரையாடல்கள் நீண்டன. உயரங்களின் வழியே விரியும் பார்வைகளுக்கு வார்த்தைகள் என்றுமே முழுமை கொடுப்பதில்லை என்பதை மீண்டும் நிரூபித்தன அந்த நிமிடங்கள்.


This slideshow requires JavaScript.


கோடியக்கரைக்கும் பழைய கால கதைகளுக்கும், குறிப்புகளுக்கும் இடையேயுள்ள பிணைப்பு, ரயில்பாதை போன்றது., ராமர் இலங்கை செல்கையில் வந்த இடம் என்ற குறிப்பு தொடங்கி (ராமரின் வனவாசத்தின் பொழுது என்ன வயதென்று தெரியவில்லை, ஆனால் கோடியக்கரையில் ராமர் பாதம் என்று கூறப்படும் பாத தடங்கள் நிச்சயமாக ஒரு சிறு குழந்தையின் பாத அளவே இருந்தது என்பது ஒரு பதிலில்லா கேள்வி!?) , சோழப்படையின் இலங்கை இணைப்பிடமாக திகழ்ந்ததாக அறியப்படும் குறிப்பும், பொன்னியின் செல்வன் பூங்குழலி சுற்றித்திரிந்த காடுகளின் அடர்த்தியும் பல கதைகளை சொல்லிக் கொண்டே இருக்கின்றன..


This slideshow requires JavaScript.


வெயிலுக்கிதமான சர்பத்தும் குழகர் கோவிலும் மதிய உணவிற்கான இடைவெளியை நிரப்ப, தோழியின் வீட்டின் அன்பிலும் உணவிலும் நிறைந்தன உணர்வுகள். பயணங்கள் உணவுகள் இன்றி முழுமை பெறுவதேயில்லை அதுவும் பயணிக்கும் ஊருக்கே உரிய சில உணவுகள் பயணத்தை முழுமை பெறச்செய்கின்றன. அந்த வகையில் கோடியக்கரையில் புசித்த பால பழத்தை குட்டி சப்போட்டா என்றே கூற வேண்டும்.


மதிய உணவிற்கு பிறகு., சோழனின் கலங்கரை விளக்கத்தைத் தேடிச் சென்று, சுனாமியால் தகர்க்கப்பட்ட செங்கல் மிச்சங்களாக, காயல் நீருடனான நடையாக, சதுப்பு நிலங்களாக, பறவை கால்தடங்களாக, சிப்பிகளாக பல நினைவுகளை சேகரித்துகொண்டது மனது.


This slideshow requires JavaScript.


காயலுடனான நடையை தொடர்ந்து, கோடியக்கரை சரணாலயத்தில் கலைமான்களுடன் தொடர்ந்தது பயணம். வெயில் காலம் ஆனதினால் தண்ணீர் வற்றிப்போயிருக்க, மதிய வேளையில் மான்களை பார்ப்பது கடினம் என்ற தகவலுடன் சென்ற எங்களுக்கு, குறைவின்றி காட்சியளித்த கலைமான் கூட்டங்களும், பரந்தவெளியும் அழகான ஆச்சர்யங்கள்.


மொத்தத்தில், கோடியக்கரைக்கு என்றே உள்ள ஒருவித பன்முகத்தன்மை பல நினைவுகளையும், சிந்தனைகளையும், அனுபவங்களையும் நெடுநாட்களுக்கு தொடர்ந்து வரவைக்கும் என்பது மட்டும் நிச்சயம்.


#கோடியக்கரை – கதைகளும் வாழ்வும்


Pics Captured using Lenovo K6 Power.