Posted in #SriScribbles, Politics, Society

இலவசம்

 

இலவசம் தான் நாட்டை கெடுக்கிறது, மக்களை சோம்பேறிகளாக்குகிறது என்ற எண்ணம் சில வருடங்களுக்கு முன் என்னுள் இருந்திருக்கிறது. ஆனால் கருத்துகளையும் நம்பிக்கையையும் சவால் விடும் படிப்பினைகளும் அனுபவங்களும் எப்போதும் இருந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது. அப்படியான முரண்பட்ட கேள்விகளுக்கும் பதிலுக்குமான போட்டிப் பதிவே இது..

 

இன்றைய சூழலில் இலவசத்தோடு மானியத்தையும் ஒதுக்கீடுகளையும் கூட கேலியாக இழிவாக சித்தரிக்கும் பல பதிவுகளை பார்க்க முடிகிறது.

 

இவை மூன்றையும் சரியீடு என்ற வார்த்தை கொண்டு ஒருமைப்படுத்தலாம் என்றே தோன்றுகிறது. இவை மூன்றிற்கும் அவற்றின் பயன்பாட்டிற்கும் வேறுபாடுகள் இருப்பினும், சமன்படுத்துதல் என்ற புள்ளியில் மூன்றும் இணைகின்றன.வாக்கு அரசியல் மற்றும் அரசியல் நிர்வாக முறைகேடுகளை புறம்தள்ளி இந்த சரியீடுகளை பார்ப்பது மிகவும் அவசியமாகிறது. வாக்கு அரசியல் மற்றும் நிர்வாக முறைகேடுகள் மீதான கோவங்களையும், சமூக பொருளாதார படிநிலைகள் ஊட்டி வளர்த்த வெறுப்புகளையும் வன்மங்களையும் முதலீடாக கொண்டு கட்டமைக்கப்படும் கருத்தியல்கள் விளைவாகவே இந்த சரியீடுகளிற்கு எதிரான கேலி இழிவு பதிவுகளை பார்க்க முடிகிறது..

 

இன்று சமையல் எரிவாயு மானியம் படிப்பபடியாக ரத்து , பொது விநியோக முறை எனப்படும் ரேஷன் நிறுத்தம் போன்ற செய்திகள் உண்மை என்று ஒரு தரப்பும், இல்லை இவை ஊடகங்களின் பொய் பிரச்சாரம் என்று ஒரு தரப்பும் கருத்து மோதல்களில் ஏற்பட்டிருக்கும் நிலையில், சமையல் எரிவாயு – ரேஷன் நிறுத்தம் போன்ற தலைப்பு பேச்சளவில் இன்று ஏற்படுத்தப்பட்டிருப்பதே ஒரு எச்சரிக்கையாக தான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

 

சரியீடுகள், சலுகைகள் இல்லை என்பதை முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது..அரசு அளிக்கும் இலவசம் ,மானியம் , ஒதுக்கீடு ஆகியவை சமூக சமன்பாட்டிற்கும், பொது மக்களின் பயனுக்குமாக இருப்பின் அவை சலுகைகள் அல்ல, மாறாக அவையே ஒரு அரசு சாமான்ய மக்களுக்காக செயல்படுவதற்கான குறியீடுகள். கல்வி , மருத்துவம், வாழ்விடம், உணவு, போக்குவரத்து ஆகியவையே இன்றளவும் மக்களுக்கான அடிப்படை தேவைகள். இந்த அடிப்படை தேவைகளை நாட்டிலுள்ள எல்லா மக்களுக்கும் அளிப்பதே ஒரு மக்கள் அரசின் முதல் கடமையாக இருக்க முடியும் ; இருக்க வேண்டும்.

 

தலைமுறை தலைமுறையாக சமூக பொருளியல் காரணங்களால் கல்வி கற்கும் வாய்ப்பு அமையப்பெறாத சமூகத்தை சார்ந்த மக்களுக்கு, குறைந்தபட்ச கல்வியும் பிரதிநிதித்துவமும்  கொடுக்க வேண்டும் எனும் நிலையிலே ஒதுக்கீடுகள் இன்றளவும் தேவைப்படுகிறது. இவை சமூக சமன்பாட்டிற்கான முன்னெடுப்புகள். இப்படியான ஒதுக்கீடுகள் மூலமாக அரசு ஒரு தலைப்பட்சமாக செயல்படுகிறது என்று சொல்லுவோருக்கு, எந்தவித பாகுபாடும் இன்றி இன்றளவும் அரசுப்பள்ளிகளில்  எல்லோருக்கும் வழங்கும் இலவச கல்வியும், அதை தொடர்ந்து வழங்கப்படும் புத்தகம், உணவு போன்ற திட்டங்களுமே பதில்.,பள்ளி கல்வியை இலவசமாக கொடுத்தபின் எதற்கு ஒதுக்கீடுகள் என்ற கேள்வி வைக்கப்படுமானால்., தலைமுறை தலைமுறையாக தன் குடும்பத்திற்கான தினசரி வாழ்வியலுக்காக மட்டுமே  போராடும் மக்களிற்கு பிரதிநிதித்துவமும்,  உயர்கல்வி மற்றும் வாய்ப்புகள் பற்றிய புரிதல்களும், உளவியல் ஊக்கமும் ஒரே ஒரு  மாணவன் / மாணவி கல்வி பெற்றால் வந்து விடும் என்பது மொத்த இரவிற்கும் ஒரேயொரு மின்மினி பூச்சி போதும் போன்ற வாதமன்றி வேறில்லை.. ஆனால் இன்று அதே அரசு வழங்கும்  இலவச கல்வியும் பிரதிநிதித்துவமும் பெற்றுக்கொள்வோர் தன்னை தானே குற்றவாளி போல் எண்ண வைக்கும் பதிவுகளும் விவாதங்களும்  ஏதோ ஒரு வகையில் ஆதிக்க மனோபாவமே. அதிலும் அமெரிக்க நிறுவனம் ஒன்று கூறியதாக உலாவும், “You prefer  your  reserved, we prefer your deserved” போன்ற வாசகங்களை கண்டு சிரிப்பதா வருத்தப்படுவதா தெரியவில்லை. மைக்ரோசாப்ட் , கூகிள் போன்ற நிறுவனங்கள் இந்தியாவில்  எந்த மாதிரியான கல்லூரிகளில் இருந்து மாணவர்களை எடுக்கிறார்கள் என்பதையும், அந்த மாதிரி கல்லூரிகளுக்கு செல்ல தேவையான ( குறைந்தபட்சம்  கோச்சிங் கிளாஸ்ஸஸ் ) பொருளாதாரமும் , சமூக பின்புலமும் யாருக்கு இருக்கிறது என்பதையும் பார்க்க வேண்டியதிருக்கிறது. இதையும் கடந்து இந்த நிறுவனங்களில் இருப்பவர்கள் பலரும்  வெளி நாட்டிற்கு சென்று பட்டப்படிப்பு பெரும் அளவிற்கு சமூக பொருளாதார பலம் கொண்டவர்களாகவே இருக்கிறார்கள் என்பதையும் மறுக்க முடியாது.

 

தலைமுறை தலைமுறையாக சொந்தமாக வீடு, நிலம் என்று வாழ எந்த வித கட்டுப்பாடுமின்றி வளர்ந்த ஒருவருக்கும்  அவை மறுக்கப்பட்டு அவற்றை பேணுவதற்கு போராடும் ஒருவருக்கும்  இடையில் ஒப்பீடு என்பது தற்போதைய பொருளியல் மட்டுமே சார்ந்ததாக இருக்க முடியாது. மறுக்கப்பட்ட பின்புலத்திலிருந்து வந்த ஒருவர் கல்வியில் தோல்வியடைந்தால் அவரைத்  தாங்கிப் பிடிக்க, மாற்று வாய்ப்புகள் கொடுக்க அவர் குடும்பமும் சமூகமும் இல்லாத நிலையில், தோல்வியடைந்தாலும் தாங்கிப் பிடிக்க தேவையான  குடும்பமற்றும் சமூக பின்புலம் கொண்ட ஒருவர் அவற்றை விமர்சிப்பது ஆதிக்க மனநிலையன்றி வேறென்னவாக இருக்க முடியும்.. இதில் மிகப் பெரும் நகைச்சுவையே, அதே ஒதுக்கீடும், இலவச கல்வியும் பெற்று சமூக பொருளியல் படிநிலைகளில் முன் வந்தவர்களே அதே படியில் ஏறும்  இன்னொருவரை  இகழ்வதும் கேலி செய்வதும் தான்..

 

இதே நிலையில் தான் மருத்துவம், வாழ்விடம், உணவு போன்ற காரணிகளில் மானியம் இலவசம் என சமூக பொருளியல் அடிப்படையில் அரசால் இன்று வரை அத்தியாவசியப் பொருட்கள் வழங்கப்பட்டு  வருகின்றன. மாதம்  தனக்கும் தன் குடும்பத்திற்கும் ஓரளவேனும் மருத்துவ செலவுகளை தனிப்பட்ட முறையிலும் நிறுவனங்கள் வாயிலாகவும் பூர்த்தி செய்து கொள்ள எல்லோராலும் முடிவதில்லை.  அந்த வாய்ப்பில்லாதர்வர்களுக்கு அரசு அந்த காப்பீட்டை தர வேண்டியது கடமையாகிறது. அதே போல் இதிலும் அரசு மருத்துவமனை, ஆரம்ப சுகாதார மையம் என பலவும் கட்டணமின்றியும் குறைந்த கட்டணத்தோடும் எல்லோருக்கும் ஆனதாகவே அமைக்கப்பெற்றுள்ளது.

 

தனியார்மயம் அதிகமான இன்றைய  சூழலில், உணவு ்அதை சமைக்க தேவையான எரிபொருள் என எல்லாவற்றிற்கும் தனிப்பட்ட நிறுவனங்கள் விலை நிர்ணயிக்கும் நிலையில், அவற்றை சமூகத்தில் இருக்கும் எல்லா படிநிலைகளில் உள்ளோரும் பயன்படுத்துவதற்கு அரசின் சரியீடுகளாக மானியங்கள் தேவைப்படுகின்றன.  மாதம் 20000  30000 ஊதியம் வாங்கி, பல தலைமுறையாக சொந்த வீடு நிலம் கொண்ட ஒருவரையும், அதே ஊதியத்தை குடும்பத்தில் முதலாக அடைந்து சுயமாக வீடு நிலம் இல்லாதவரையும்,  முதல் முதலாய் வங்கி கடன் வழியாக வீடு நிலம் வாங்க எத்தனிப்பவரையும் தற்போதைய ஊதியம் ஒன்று தானே என்று  தராசில் சமம் என்று கொள்வது எந்த வகையிலும் ஏற்புடையதாகாது..இந்த மூவகை மக்கள் இடையே தேவைகளும் வாய்ப்புகளும் வேறுபடும் நிலையில், மாதம் வருமானம் அன்றாட செலவினங்களுக்கே தடுமாறும் நிலையில் இருப்போருக்கு வழங்கும் மானியம் , சரியீடுகள் கேலியாய் இழிவாய் சித்தரிக்கப்படுவது மரம் மேல் அமர்ந்து கொண்டு, மரம் ஏற தெரியாமல் கரடியிடம் இருந்த தப்பிக்க ஓடுபவனை கேலி செய்வது போன்ற மனநிலையே. இவை எல்லாவற்றையும் கடந்தும் கூட   பொருளாதார அடிப்படையில் சில வேறுபாடுகள் தவிர்த்து  உணவு,சமையல் எரிவாயு போன்றவற்றிற்கு அரசின் நேற்று வரையான மானியம் என்பது எல்லோருக்குமானதாகவே இருந்திருக்கிறது. இன்று மரத்தின் மீது ஏறி விட்டதால் , எல்லோரும் ஏறி விட்டார்கள் என்பது அடிப்படைவாதம் என்பதா இல்லை பரந்த பார்வையின்மை என்பதா., தெரியவில்லை. அப்படி ஏறிவிட்டோம் என்பவர்கள் தாராளமாக மானியங்களை மறுத்துக் கொள்ளலாம் ( அதெப்படி அவருக்கு மட்டும் குறைந்த விலைக்கு எரிவாயு உணவுப் பொருட்கள்? என்ற முதல் ஆளாய் போய் அவற்றைப் பெற்று கொள்வோர் அதை எதிர்பவர்களாகவே தான் இருக்கும் ).

 

இதே நிலையில் தான் வீடு, அடுப்பு இன்னும் பலவற்றை வழங்குவதையும் பார்க்க வேண்டியதிருக்கிறது..மாத தவணை முறையில்  வீட்டு உபயோகப் பொருட்கள் வாங்குவோரும், முழுப் பணம் கொடுத்து வாங்குவோரும், வாங்கவே இயலாத நிலையில் உள்ள மக்களும் இருக்கும் சமூகமிது.   அரசியல் ஆதாயத்திற்கு கட்சிகள் இவற்றை வழங்கின என்றே எடுத்துக் கொண்டாலும், அந்த பொருட்களை சுயமாக வாங்க முடியாத சமூக பொருளாதார கட்டமைப்பில் இருக்கும் மக்கள் இன்றும் இருக்கிறார்கள் என்பதை நாம் மறுத்துவிட முடியாது.  அவ்வாறான  மக்களுக்கு இவையெல்லாம் மக்களுக்கான சமூகம் சார்ந்த திட்டங்கள் தான்.அவர்களை சமநிலைக்கு கொண்டு வரும் திட்டங்கள் தான். இல்லை, இவை அனைத்தும் மக்களை சோம்பேறியாக்கும் திட்டம் என போதனை செய்தால், போதனை  செய்யும் எத்தனை பேர், அதே திட்டத்தின் வாயிலாக கொடுக்கப்பட்ட பொருளை நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ பெறாமல் இருந்திருப்பார்கள் என்றால் பதில் மிகப்பெரிய வெற்றிடம் தான்.

 

சரி, இப்படியே எல்லா வரிப்பணமும் மானியம் என்றே ஆனால் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிக்கு செலவிடுவது  எப்படி? என்பதே அடுத்த கேள்வி பலருக்கும். முன்னேறிய பட்டியலில் இருந்து கொண்டு தொழில்நுட்ப, அறிவியல் வளர்ச்சியில் அதிகம் கவனம் செலுத்தும் நாடுகள் பலவும் குறைந்தபட்சம்  கல்வி மருத்துவம் நீர் உணவு   போன்ற அடிப்படை வாழ்வாதாரத்தை சமரசம் செய்து எந்த திட்டத்தையும் அறிவிப்பதில்லை. இந்த நாடுகளில் சமூக பொருளாதார படிநிலைகள் நம் நாடு போன்று அத்தனை சிக்கல்கள் நிறைந்தவையாகவும் இல்லை என்பதே நிதர்சனம். தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி சம விகிதத்தில் வளரவும் அனைத்து நிலையில் உள்ள மக்களும் தன்னிறைவு பெறவும் மக்கள் சேவை சார்ந்த விஷயங்களை அரசைத் தவிர்த்து தனியாரால் கண்டிப்பாக செய்ய முடியாது என்பதும் தெள்ளத்தெளிவான உண்மை. மிக முக்கியமாக தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி முக்கியம் தான், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி என்பது மக்களின் தேவைகளை பூர்த்தி செய்வதாக இல்லாமல் ஆடம்பரத்திற்காகவும் கௌரவத்திற்காகவும் செய்யப்படுவதால் ஒரு சிலருக்கு மட்டுமே பயன். அரசு பெரும் ஒரு   ரூபாய் வரிப்பணம் கூட தேவைகளின்படி சரியான  விகிதம் பிரித்து பயன்படுத்துதலே ஆரோக்கியமான சமூக முன்னெடுப்பாக இருக்கும்..

 

கடைசியாக இத்தனை வருடம் இந்த திட்டங்கள் இருந்தும் ஏன் இந்த நிலை மாறவில்லை என்ற கேள்வி.,  இதற்கான பதில் இத்திட்டங்களை நிறுத்துவதிலில்லை மாறாக இங்கிருக்கும் அரசியல்  நிர்வாக சீர்கேடுகளை சரி செய்வதிலும் , திட்டங்களை ஆக்கப்பூர்வமான வகையில் ஒரு சமூகமாக வளர்ச்சியடையத் தேவையான முன்னெடுப்புகளை எடுத்தலிலும் தான் இருக்கிறது.இவை அனைத்திற்கும் சமூகத்தின் எல்லா தரப்பு மக்களுக்கும் பிரதிநிதித்துவம் இருத்தல் மிக அவசியம். சமமான பிரதிநிதித்துவம் இல்லாத நிலையில் ஒரு சார்பு மக்கள் மட்டுமே அதிகாரத்தில் இருந்க்கும் பட்சத்தில், இந்த வேற்றுமைகள் மாறுவது சாத்தியமற்றது, . இல்லை இப்பொழுதும் இந்த திட்டங்களை நிறுத்துவது தான் பதில் என்றால், ஏரியை தரையோடு தரையாய் மாற்றி அதன் மேல் செயற்கை  நீச்சல் குளம் கட்டுவதுபோன்ற வளர்ச்சியே மிச்சம்..  தரையோடு தரையாக மாற்றும் செயல்முறையில் நசுக்கப்படும் உயிரினங்களாக மட்டுமே சாமானிய மக்கள் மிஞ்சுவார்கள்., ஒரு சிலர் மட்டுமே உல்லாச நீச்சல் அடிப்பார்கள்.

Posted in #SriScribbles, Politics, Society

ரசிகனாகிய நான்

சமூகத்தின் பிரதிபலிப்பு கலையா? இல்லை கலைகளின் பிரதிபலிப்பு சமூகமா? என்பது கோழியா முட்டையா போன்ற ஒரு முடிவில்லா கேள்வி. ஒரு புள்ளியில் இந்த கேள்விகள் இணைந்தே தீர்கின்றன அல்லது குறைந்தபட்சம் உரசிக்கொள்கின்றன. நம் ஒவ்வொருவரின் நினைவுகளிலும், ஒவ்வொரு நிகழ்விற்கும் ஏதோ ஒரு வகை கலை உடன் பயணித்துக் கொண்டிருந்திருக்கும். இசை, பாடல், புத்தகம், படம் என.

 

நமக்கு அந்நியமான ஒருவருடன் பேசுவதற்கோ, பழகுவதற்கோ கூட கலைகளும் அதன் மீதான ரசனை மனோபாவமும் பல நேரங்களில் பாலங்களாக அமைவதுண்டு. யாரென்றே தெரியாத இருவரால் கலை , ரசிக மன நிலை இரண்டு கொண்டு மட்டுமே ஒரு தொடர்பை ஏற்படுத்திக் கொள்ள முடியும். எல்லைகள் தாண்டி, நமக்கு சற்றும் தொடர்பில்லா இலக்கியங்களையும் தனதாக்கிக் கொண்டாடும், அதனூடே வேற்றுமைகளைத் தாண்டிய ஒரு தொடர்பை ஏற்படுத்திக்கொள்ளும் மனம் கலைகளினாலே சாத்தியம். கலைகளுக்கு அடுத்ததாக விளையாட்டும் இந்த வரிசையில் வந்து சேர்கிறது எனினும், கலை ஏற்படுத்தும் இணக்கம் விளையாட்டால் ஏற்படுத்த முடிவதில்லை எல்லைகள் நிறைந்த இவ்வுலகில்.

 

மனித சமூக பயணத்தின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் கட்டமைக்கப்பட்ட பல நூறு வரைமுறைகளும், கருத்தியல் வேற்றுமைகளையும் தாண்டி மக்களை இணைக்கும் சங்கிலியாக கலைக்கூறுகள் இருக்கின்றன என்பது நிதர்சனம். ஆண்டாண்டாக கட்டியமைக்கப்பட்ட வரையறைகளை அறுப்பதும், வேற்றுமைகள் கொண்ட கருத்தியல்களை ஒன்றாய் கோர்ப்பதும் கலை வடிவங்களால் மட்டுமே நடந்திருக்கின்றன. மக்களின் எழுச்சி, ஒன்று கூடல் என வேற்றுமை கடந்த சமூக முன்னெடுப்பின் ஆரம்ப புள்ளியும் கலை வடிவங்களாகவே இருந்திருக்கின்றன.

 

கலை இன்றைய நிலையில் காலத்திற்கு ஏற்ப பல மாறுதல்களை கண்டுள்ள வேலையில், மக்களை ஜாதி மத இன வேற்றுமைகளை கடந்து ஒன்றிணைக்கும் ஆற்றலுடனே இன்றும் பயணிக்கிறது. பல்வேறு மாறுபட்ட கருத்தியல்கள் கொண்ட மனிதர்களை இணைக்கும் புள்ளியாகவும் கலை இலக்கியங்கள் இன்றும் இருக்கின்றன. ஒற்றை மதம். ஒற்றை மொழி, ஒற்றை இனம் ஒற்றை கருத்தியல் என்று தன்னிலை ஒருமை மட்டுமே பேசும் மக்களையும் ஒரு கணம் வேற்றுமைகளை கடந்து ஒன்றிணைக்கிறது என்றே சொல்ல வேண்டும்.

 

இந்நிலையில், கலைத்துறையில் இருந்து மக்களரசியல் பேசும், பழகும் ஆளுமைகள் உருவாவது ஆரோக்கியமானதாகவே இருக்க முடியும். கலை என்ற நிலையில் இசை, இலக்கியம், நாடகம் (சின்னத்திரை, வெள்ளித்திரை உட்பட) என்ற எல்லாமும் அடக்கம். அவ்வாறு உருவாகும் ஆளுமைகள் மக்களின் மனம் பேசும், வேற்றுமைகளை இணைக்கும் பாலமாக இருப்பின் அரசியலில் ஈடுபடுவதில் எந்த தவறும் இருக்கப்போவதில்லை. அதே நேரம், மக்கள் மாண்பை புறந்தள்ளி அதிகார, பொருளாதார பயனிற்காக முன்னெடுக்கப்படும் ஒவ்வொன்றும் யாராயினும் தோற்கடிக்கப் படவேண்டும் என்பதில் எந்த மாற்றுக் கருத்தும் இருக்கப்போவதில்லை. எந்த ஆளுமையாக இருப்பினும், சமூக சமன் நிலைக்கும் , மக்கள் வாழ்வியல் அமைதிக்கும் எதிர்வினை ஆற்றும் பொழுது கண்டிக்கப்பட வேண்டியதும், கேள்விக்கு உட்படுத்த வேண்டியதும் அவசியமாகிறது. அவ்வாறான கேள்விகளின்றி “கூத்தாடி அரசாளக்கூடாது” போன்ற விமர்சனங்கள் கொண்டு தான் கேள்விகள் கட்டமைக்கபடும் எனில் பிரச்சனை நம்மிடம் தான் உள்ளது. வேற்றுமைகள் தாண்டி மக்களை இணைக்கும் ஆளுமைகளை எல்லாம் 1௦௦ சதவீதம் அற்ற கருத்தியல், கொள்கை என்று புறக்கணிக்க நினைத்தால், ஜனநாயகம் என்று நாம் கூறும் அரசியலின் அர்த்தமே பொய்த்து விடுகிறது. நடு நிலையும், எல்லா வேறுபட்ட கருத்தியலையும் உள்வாங்கிக்கொள்ளும் பக்குவமும் ஏற்படுத்திக் கொள்பவர்களை எல்லாம், தன் கருத்தியலோடு நூறு சதவிகிதம் ஒன்றுபடவில்லை என்ற காரணத்திற்காக சிறுமைபடுத்துவது பிற்போக்கின்றி வேறில்லை.

 

சமூக சிக்கல்கள் பல பின்னிப்பிணைந்து இருக்கும் சமூகத்தில், முற்போக்கு அரசியல் கூட வாக்கு வங்கி அரசியலுக்காக ஜாதிய சார்புக்கு தெரிந்தோ தெரியாமலோ தள்ளப்படும் நிலையில், பெரும்பாலும் ஜாதிய மத வேறுபாடுகளற்ற ரசிக மனோபாவம் மேலானதாகவே தெரிகிறது.

Posted in #SriScribbles, Society

இந்திய ஜாதிகளும் உலகமயமும்

 

 

கடந்த சனிகிழமை, ஹெல்சிங்கியில் இயங்கி வரும் ஒரு சிறிய வாசகர் வட்டத்திற்கு சென்றிருந்தேன். சென்னையில் கலந்துகொண்ட வாசகர் வட்டங்களுக்கும் இதற்கும் பல வேறுபாடுகள், பல புரிதல்கள். அன்றைய சந்திப்பில் துருக்கி, ரஷ்யா, பின்லாந்த், அமெரிக்கா என வெவ்வேறு நாட்டவர்களுடன் சந்திக்கும், பேசும் ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது. இந்த பன்மையில் ஒருவனாய் நானும் உரையாடலில் இனைந்து கொண்டேன்.

 

வரலாற்று புனைவு சார்ந்த புத்தகங்கள் பற்றிய உரையாடல் என்று முடிவு செய்திருந்தனர்.. மூன்று மணி நேரத்துக்கும் மேல் நீண்ட உரையாடல் வரலாற்றில் தொடங்கி அரசியல், போர்,  மதம் என பலவாய் விரிந்தது. அந்த ஒற்றை சந்திப்பு, நாம் ஒரு சமூகமாக எந்தளவிற்கு வாசிப்பு பழக்கமற்று இருக்கிறோம் என்பதை தெளிவாய் உரைத்தது என்று தான் சொல்ல வேண்டும்..பல வித தலைப்புகளை பற்றிய விவாதங்களை உள்ளடக்கிய அந்த உரையாடலின் ஒரு பகுதியை பற்றிய பதிவே இது.

 

சுய அறிமுகம் முடிந்து, அவரவர் படித்த வரலாற்று புனைவு மற்றும் அதன் தாக்கத்தை பேசிக்கொண்டிருக்க., ஹிந்து மதம், புத்தர் ,இந்தியா பற்றிய தலைப்பிற்கு மாறியது விவாதம். இந்தியா என்ற நிலையில் அனைவரும் என்னை கவனித்துக் கொண்டே பேசினர் (நான் இந்தியாவிலிருந்து வந்திருந்ததாலும், புத்தகம் அதிகம் படிப்பவன் என்று அவர்கள் கற்பனை செய்து கொண்டதாலும்). அந்தக் கருத்து பரிமாற்றத்தில் என்னிடம் கேட்கப்பட்ட முதல் கேள்வி

 

“இந்தியாவில் இன்றும்  ஜாதிய நிலைபாடுகளும் ஒடுக்குமுறைகளும் இருக்கின்றன அல்லவா?” என்பதே

 

ஒரு நிமிடம் மற்ற நாடுகளை சார்ந்தவரிடம் இருந்து இதை எதிர்பாராத நான், ஆம் என்றேன். ஆம் என்ற பதிலுக்கு ஒவ்வொருவரின் முகத்திலும் அவர்கள் வெளிப்படுத்திய அதிர்ச்சியை உணர மட்டுமே முடியும்.. எத்தனையோ நாட்கள், மற்ற நாடுகளிடம் இந்தியா என்பதற்கு கலாச்சாரம் (கலாச்சாரம் என்பதற்கான விளக்கத்தில் எனக்கு மாற்றுக் கருத்துகள் இருப்பினும் பொதுவெளி புரிதலை இங்கே குறிப்பிடுகிறேன்) , வரலாறு என்று அடையாளம் காட்டி வந்த நாம் அதே வரலாறு , கலாச்சாரம் என்ற பெயரில் ஜாதியையும் அதன் படிநிலைகளையும் ஒட்டிக்கொண்டு பயணிப்பதும், அவற்றை பரந்த வாசிப்பு கொண்ட உலகம் தெளிவாய் கவனிக்கும் நிலையில் கலாச்சாரம் வரலாறு என்று கூறி கொள்வதில் எந்த வித பெருமிதமும் இல்லை மாறாக குற்ற உணர்ச்சியே இருத்தல் வேண்டும் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.

 

அடுத்ததாக,

 

“ஜாதிகள் சரி, குறைந்தபட்சம் ஜாதிகளினிடையே திருமணங்கள் கூட நடப்பது இல்லையா?” என்ற கேள்விக்கும் ஆம் என்றே நடைமுறையை சொல்ல முடிந்தது.

 

தொடர்ச்சியாக,

 

“ இந்தியாவில் ஒருவரின் பெயரை வைத்தே அவர்கள் எந்த ஜாதி, தாழ்ந்த ஜாதியா உயர்ந்த ஜாதியா என அறிந்து கொள்ள முடியுமாமே?”

 

இந்த கேள்விக்கு, ‘ நான் இந்தியாவின் தென் மாநிலமான தமிழகத்தில் இருந்து வருகிறேன், அங்கே பெரும்பாலும் ஒருவரின் பெயரை வைத்து இன்றைய அளவில் ஜாதிய படிநிலையை அறிய முடியாது. ஆனால் ஏனைய மாநிலங்களில் பெயரை வைத்தே என்ன ஜாதி, ஜாதிய  படிநிலையில் எந்த நிலை என அறிந்து கொள்ளலாம்” என்றதும் அதெப்படி ஒரு மாநிலத்தில் மட்டும் இதும் சாத்தியம் என்றனர்.

 

எந்த வித கருத்தியல் மீதும் முழு ஈடுபாடு கொள்ளாதிருக்கும் எனக்கு, இந்த கேள்விக்கு பதிலாய் திராவிட அரசியலும் அதன் கருத்தியலும் தவிர வேறு பதிலில்லை. இதன் தொடர்ச்சியாக தமிழகத்தில் இந்த கருத்தியலையும் ஜாதிகளை களையும் முன்னெடுப்பை நடத்தியவர்கள் யாரென தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என கேட்ட கேள்விக்கு முதல் பதிலாய் பெரியார், அண்ணாவை கூற, அவர்களை படிக்கிறோம் என்று பெயர்களை குறித்து கொண்டனர்.

 

இந்த உரையாடலில் என் எண்ண ஓட்டத்தை மிகவும் அதிக படுத்திய விஷயங்கள் சில.,

அரசியல், சமூக போன்றவற்றின் மீதான நமது பார்வையை, சமத்துவம் எனும் நிலைக்கு எடுத்து வைக்கப்பட்டிருக்கும் வைத்துக் கொண்டிருக்கும் ஒவ்வொரு அடியையும் வரலாற்றையும் மக்களையும் அரசியலையும் படிக்காது, வெறும் சமகால செய்திகளால் மட்டும் ஏற்படுத்திக் கொள்வது பிற்போக்கு அன்றி வேறில்லை.

 

இன்று திராவிடத்தால் வீழ்ந்தோம், ஜாதிய பெயர்களை கலைந்ததால் அடையாளம் தொலைத்தோம் என புலம்புவது எல்லாம் அறியாமையின் விளைவு என்று சொல்வதா இல்லை, முன்னேறிய நிலையில் இருக்கும் ஆணவம் என்று சொல்வதா தெரியவில்லை. ஜாதி ஒழிப்பு பேசும் திராவிடம் இத்தனை ஆண்டுகளில் ஜாதியை ஒழித்து விட்டதா என்றால் இல்லை தான், ஆனால் இது ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கும் எழுபது ஆண்டுகளுக்குமான ஒப்பீடு என்பதை நினைவில் கொள்வதும் அவசியமாகிறது.

 

கிட்டத்தட்ட உலகம் முழுவதும் கடவுள் எனும் கருத்தியல் கொண்டு அரங்கேற்றப்பட்டுள்ள போர்களும், ஒடுக்குமுறைகளும் சொல்லி அடங்காது. இந்த நிலையில், நம் கண் முன்னிருக்கும் கடவுள் சார்ந்த கருத்தியலால் மக்கள் நிலை பிரிக்க படுவதும், ஒடுக்கப்படுவதும் எதிர்க்கபடாமல், அதை எதிர்த்து கேள்வி கேட்பவரிடம் அந்த நாட்டில் இப்படி இந்த நாட்டில் அப்படி என்பதெல்லாம் தன் மீதான அழுக்கை பாராது மாற்றான் மேலிருக்கும் அழுக்கை துடைக்க சொல்வதை போன்றதே தவிர வேறில்லை.

 

இந்த ஜாதிய படிநிலைகளும், அதன் பொருட்டு ஒவ்வொரு நிலையிலிருக்கும் மக்கள் மீதும் ஏற்படுத்தப்படும் அழுத்தமும் நீடிக்கும் வரை அவற்றை எதிற்கும் கேள்விகளும், திராவிட கருத்தியலும் வாழ்ந்து கொண்டே இருக்கும்.. அரசியல் கட்சிகளும் ஆட்சிகளும் மாறினாலும் இந்த கருத்தியல் தொடர்வதும் பரிணாம வளர்ச்சி அடைவதும் மிகவும் அவசியம் என்பது மட்டும் நிதர்சனம்.

Posted in #SriScribbles, Movies and Experiences, Society

War and Madness

Art always has been an opener for lots of discussions and evolution. Art has come a long way from being signs and symbols in caves to the multi billion budgeted CGI enforced movies. But, time and again it has been proved that just the cost put into the making can never be the factor to make the creation a memorable one. Movies, books, paintings and music are one or the other way the reason for a continuous relay into the evolution of thought process.

 

It’s been very long since I have wrote on movies, in fact it has been long since I last watched them. This write up is about the inferences that grew over me while watching two movies at different times but of similar intensity. These two movies were released in the same year of 1998, both being critically acclaimed for the aesthetics and near real representation. Though, both of them have been criticised for using the creative liberty to fabricate real instances. Both set in the days of World war II, provides an insight into the psychological aspects of soldiers in war (At the least, it did for me!). Let me try put these movies and their impact on me in the order that I watched them.,

 

“Saving Private Ryan” directed by Steven Spielberg and written by Robert Rodat, is a war drama film set on the Normandy invasions at Omaha beach by the American forces against the Germans during world war II. The story line starts with American soldiers dropped at the shores of Omaha by Naval vessels. The next twenty minutes of the movie showcases the cruelty of war right in front of our own eyes. The nervousness building within individuals, the sea sickness, the welcome array of bullets that leave the whole set up into a chaos, soldiers searching for lost parts of the body leaves a shocking impression for quite sometime. This sequence of war being an introduction to the madness of world war, the story sets off with the search for a private whose four brothers are found to be dead in action and the mission to return him back to America . The search and rescue mission by an ensemble company of soldiers and their experiences form the rest of the story. The variety of emotions that flow throughout their mission ranging from fear, pain, confusion, humanity, helplessness and sorrow provides a walk through the minds of soldiers at war. Though, the movie has a mild war heroism attached to it, every death and the helplessness attached to it very well portrays the brutality of war that unleashes on soldiers who end up on the battle field owing to the diplomatic stands of political delegates. The movie is filled with little detailing of the hard felt emotions of people at war including the sequence of a father trying to save his child by letting her go away from him, the individual confrontation between soldiers and the pain of desperately wanting to be back home.

 

Saving_Private_Ryan_poster

 

“The Thin Red Line” directed by Terrence Malick based on semi fictionalised novel by James Jones. Set in the backdrops of same world war II, but on Battle of Mount Austen in the pacific between American allied forces and the Japanese empire. This is a movie that provides more psychological perception over war. The heavy use of voice overs and the travel back and forth between the most cherished memories of individuals to the madness of war provides a strange feel of guilt in the gut. The change of behaviour of peace loving people of the Solomon Islands before and after the commencement of war, the thirst for power that drives people crazy enough to let soldiers starve to death, the psychic state of settling up to nothing but conquering, the physical and psychological imprints that are created during the war and more. The Thin Red Line looks to draws a less heroic stance on war and its implication on mankind, at the least on the soldiers. This movie goes through various thought process that are involved in the chaos of war.

 

The_Thin_Red_Line_Poster

 

Though these movies can be easily marked as action packed war movies, one can never pass through these without pausing for a brief moment to cohere to the arrogance and madness that have been taught as heroism and patriotism for ages, killing thousands and thousands of soldiers, civilians alike. The read through emotions of each individual characters of movies of these kind, will provide a space for thought that shall never go along with the concept of war in the presence of slightest of common sense and empathy.

 

WAR_chess

 

Relating the portrayal of wars in these movies to the ones that has happened post the world war times, for the mad race of power, international business, exhibition of ethnic, linguistic and religious supremacy chokes us out of words and emotions altogether. Adding to these lie the worship of war mongering in the name of patriotism, which turns out to be nothing but a hyper active psychopathic state expecting the downfall of one over the other for no reason other than being born accidentally under various ethnic, linguistic and racial groups in accordance to the geography.

 

Overall the achievements of wars will remain to be only broken toys and dreams of an ordinary human, nothing more.

 

Images : Googled

Posted in #SriScribbles, Society

மாடும் மதமும்

இங்கே மதம் என்று குறிப்பிட நினைப்பது ஆத்திகம் சார் மதங்களை மட்டும் அல்ல, மூளையின் வெறி நிலையையும் சேர்த்தே தான் (இரண்டும் ஏதோ ஒரு வகையில் ஒன்றோடு ஒன்று சார்புடையவை எனினும்). அன்றாட வாழ்விற்காக ஓடிக் கொண்டிருக்கும் நூறு கோடிக்கும் மேல் உள்ள மக்களின் தேவைகளையும் அவற்றிற்கான தேடலையும் முன்னிறுத்தவேண்டிய சூழலில், அடிப்படைவாதத்தின் பெயரில் எந்த வகையிலும் யாரின் வாழ்வியலுக்கும் ஒரு பங்கு கூட பங்களிக்காத திட்டங்களையும் திருத்தங்களையும் காணும்போதும் அதன் பொருட்டு பல தரப்பு விவாதங்களை காணும்போதும் ஏற்படும் ஒரு கேள்வி பதிலின் விளைவே இந்த பதிவு.

 

முதலாவதாக, ஜல்லிகட்டிற்கும் மாட்டிறைச்சிக்கும் எப்படி ஒரே நேரத்தில் ஆதரவு அளிக்க முடியும் என்ற சில கேள்விகளைப் பார்க்க முடிகிறது. இந்த கருத்துக்களை பார்க்கும்பொழுது சிரிப்பதை தவிர வேறு வழியில்லை. முதலாவதாக. கால்நடை வளர்ப்பு என்பது பல விதமான சுழர்ச்சியையும் சுயசார்பையும் கொண்டது. இங்கே வளர்க்கப்படும் ஒரே விலங்கிற்கு அவற்றின் பண்புகளை பொறுத்து பலவாறான பங்குகள் உண்டு. கால்நடைகளின் இனபெருக்கத்துகாகவும், அதனால் உற்பத்தி அதிகரிப்பிற்கும், உணவு தேவைகளை பூர்த்தி செய்யவும், உழவுத் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்யவும், தோல் போன்றவற்றின் தயாரிப்பிற்கும் என பலவகையில் தரம் பிரித்து பயன்படுத்தபடுகின்றன. இந்த பாகுபாடுகள் இன்றி விவசாய, கால்நடை துறைகள் முழுமை பெறுவதில்லை. இந்த பாகுபாடு மாடுகளுக்கு மட்டுமல்ல கோழி. முயல், வான்கோழி, ஆடு போன்று எல்லா வகையான கால்நடை வளர்ப்பிற்கும் பொதுவானதே. எனவே கிராமப்புற கால்நடை வளர்ப்பிற்கு இவை அனைத்துமே முக்கியமான புள்ளிகள் ஆகின்றன.

 

அடுத்ததாக ஆண்டாண்டாக பல மக்களின் உணவு பழக்கத்தின் ஒரு பங்காகவே இருந்து வரும் உணவுகளையும் அவர்களுடைய வணிகத்திற்கும் இடையூறு ஏற்படும் வகையில் அமையும் சட்ட திருத்தம். இங்கே உணவு என்பது வாழும் சூழலுக்கும் தேவைக்கும் ஏற்றாற்போல் பலவகையாக இருக்கும் நிலையில், ஒரு சாராருக்கு ஏற்புடையதாக இல்லை என்பதற்காக பல ஆயிரம் ஆண்டுகளாக உணவின் ஒரு பகுதியாக இருக்கும் இறைச்சியை தடை செய்யும் விதமான அறிக்கைகள் ஆணவத்தின் விளைவு என்று தான் சொல்ல வேண்டும்.

 

beef fry

 

 

 

கடைசியாக, மத நம்பிக்கைகளின் படி அது தவறு என்றும், இஸ்லாமிய நாடுகளில் பன்றி இறைச்சி கிடைப்பதில்லை அங்கே சென்று இப்படி பேச முடியுமா போன்ற கேள்விகள். இவ்வாறான கேள்விகள் கேட்கும் மக்களும் இன்றைய அரசும் இந்தியா மதசார்பற்ற நாடு என்பதை அடிக்கடி மறந்துவிடுகிறார்கள் என்றே தோன்றுகிறது. இந்தியா மதசார்பற்ற நாடு என்பதை மறுத்து பேசுவோரை புறக்கணிப்பதை தவிற வேறு ஒரு நல்ல முடிவு இருக்கப் போவதில்லை.

 

இவை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, சிறு வயதிலிருந்து இந்தியா என்றால் ‘ வேற்றுமையில் ஒற்றுமை’ என பள்ளி புத்தகங்களில் சொல்லி வளர்க்கப்பட்டு, இன்று அந்த வேற்றுமையின் வண்ணங்களை எல்லாம் ஒடுக்கி, அழித்து நிறமில்லா நாளையை உருவாக்கும் அனைத்து நடவடிக்கையும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது என்பது வேதணை. இதை உணர்ந்தும் உணராத போல், ஆதிக்க மனப்பான்மையோ, எனக்கேன் என்ற மனப்பான்மையோ கொண்டு அரசின் நகர்வுகளை வளர்ச்சி என்று நம்பும் செம்மறிக் கூட்டமாக நாம் மாறி வருவதும் வருத்தம்.

 

ஒரே மாதிரியான இடைவெளி மட்டுமே இருப்பின் நல்ல இசை அமைவதில்லை, ஒரே வண்ணம் கொண்டு ஓவியங்கள் வரைய முடிவதில்லை, ஒரு சொல் கொண்டு இலக்கியங்கள் உருவாவதில்லை, ஒரு வகை உணர்வு கொண்டு மனிதம் இல்லை என்பதை நாம் உணரும் வரை, வேற்றுமையையும் வேறுபாட்டையும் மதிப்பளிக்காத வரை பரிணாம மனித வளர்ச்சியும் இயக்கமும் நின்றுவிடும் என்பதும் ஒற்றை சார்பு ஆதிக்க கொள்கைகள் அழிவை மட்டுமே அளிக்கும்  என்பதும் வரலாறு நமக்கு விட்டுச் சென்றுள்ள எச்சங்களின் தெளிவு.

 

படம் : கூகிள்

 

Posted in #SriScribbles, Society

Native Language Education

 

It has been indeed a power packed couple of months for Thamizhnaadu and many parts of India and is continuing to be so. An increased activity that involves and boils down every movement and tries to map into a political spectrum. Though it is indeed a healthy scenario, there is a good amount of restlessness and brain draining moments that come along as free annexure (The hefty list of articles, memes, and videos circling around the social media stands testimony to the brain drain!)

 

With all that, the rest of the write up is not going to flow from the previous paragraph but jump into a portion of the recent arguments. The portion would be education, Education indeed it is. Right from being a day dreaming kid during school and college days who hated the idea of replicating the academic books word by word to the short stint I have been with people who research on education, there have been a lot of inferences that have piled up into the chaotic mind of mine. This is just an inference of the mixture.

 

Talking of education, we usually start with the idea of primary, secondary, higher secondary and finally college education and the frameworks that build it. But more than all these lies the language of education. Yes, the language with which a particular stuff is being presented does become the center point of all the learnings that come along. These are few of my inferences that I have observed that relates education and mode of language. Yes, the point is that the education via native language has a deeper creative impact than through any other language. I understand that there would be suspicious eyebrows now, as for me writing in English than in Thamizh which is indeed my native language. The writing of this in English does have its own set of reasons, first I am a product of one such combination of languages until 3rd standard. I grew up studying Malayalam, English and Hindi at school and Thamizh at home until my third standard in Kerala. So, literally I had a huge gap with my native language during my initial days of learning, and it took very long to even try fill it. But there are certain things that can never be bridged completely, the connect that one gets with native language can never be filled. Secondly, I believe this write up is not only about Thamizh but about all native languages and wanted it to be in a language that I know, which is neutral to a larger mass.

 

 

So, now back to the main focus, why does language matter the most? Is it about repelling other languages? Is it even valid to promote education in native languages given the work force requirements are mostly in a different language?

 

Let me start with the second question, No, definitely not. Promoting native languages doesn’t in any sense means to instil hatred into other languages be it be any alien language. Promoting native languages is about embracing who you are first before trying to understand others thought process.

 

Now to the first and the most important question, why does it even matter the most? Thinking and dreaming are natural processes that is common to any human being. Fortunately or unfortunately, we humans have devised a system called language in accordance to the civilizational evolution and geography. All these languages having gone through a tremendous test of time, have in one or the way has become the way of life for people. The basic emotions and thought process around a person is built over these languages that has travelled a long way from being just signs to the form they are now. So they necessarily become an integral part of a person who he/she is and their ecosystem. Now prioritizing or imposing a language other than native ones, disrupts the basic free flow of thoughts and adds an extra layer of filter to the natural creative thought process. In simple terms, learning in an alien language is more like wearing coolers at home.

 

Finally, language – education – work force requirement. This is a most sought out reason why people vouch for opting basic education through other languages. Practically, in today’s scenario it does provide an opportunity to get into a safe salaried job in an MNC. But, when we compare the number of creations that has come up in the past decades due to these education system through alien languages is very minimal compared to countries that boost learning via native language. And not so surprisingly, these countries that sport education in native language tops the chart in scales of HDI (Human Development Index) Scientific advancement and so forth.

 

So, how does this happen? The answer is simple and may look redundant. Native languages provides more connect and the liberty to think and dream. Dreams, though may look a fantasy are the stepping stones to creating something new. The creation can range from arts, science, logics and more. Most artists, writers, scientists and entrepreneurs have had their primary education in their respective native languages. Native language learning can provide more entrepreneurs, creators and a happy society. And, the importance of native language education is important for a politically sound system. It is easy to interpret the very society directly than to have internal translators and compilers run in mind before arriving at an interpretation and helps understand the very history, civics and geography of a locality as such. It makes the questioning process easier, thus enabling the process of widening thoughts and provides a pathway for an ever evolving society. More than anything, being strong in basic education through native language can help people learn newer languages and culture quicker.

 

So, it becomes very important to emphasize the need of a strong basic education which provides a space to thing, learn and implement in native language which will indeed lead the door to wider avenues. And nevertheless it becomes our responsibility to provide much required space for all native languages to develop with days and people. No one language can be superior to be imposed on the other. Importantly, the variety of flavor that comes with different languages are important to co-exist in a growing global village.

Posted in #SriScribbles, Politics, Society

அரசியல் சூழ் சமூகம்

விவாதங்களும் உரையாடல்களும் தான் ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை அரசியல் நகர்வு என்பதில் மிகுந்த நம்பிக்கை கொண்ட ஒரு சாமானியனின் கருத்தாகவே இந்த பதிவு இருக்க வேண்டும் என்பது என் விருப்பம்.. உரையாடல்களில் தொடங்கி, விவாதங்களில் பயணித்த பின்பே அரசியல் மாற்றங்கள் ஏற்படும் என்பதற்கு வரலாறே சான்று.. கருத்துகள் மிகவும் வலிமையானவையும் கூட.. எதையும் உள் நிறுத்தும் வெளியேற்றும் ஆற்றல் கருத்திற்கு உண்டு.. இருப்பினும் எல்லாக் கருத்துகளும் அவ்வாரனவையே என்று ஏற்றுக் கொள்ள முடிவதில்லை.. சில நேரங்களில், கருத்துகளையும் தாண்டி, தனி மனிதர்களின் விருப்பு வெறுப்புகளும் கருத்துருவாக்கத்தை பலவாறாக ஆட்கொள்கிறது என்பது மிகவும் கவனம் கொள்ள வேண்டிய ஒன்றாக தோன்றுகிறது..

 

discussions

 

சமூக வலைதளங்களின் பரவும் ஆற்றலும் , ஜல்லிக்கட்டுக்காக எழுந்த சுய எழுச்சியும் இன்றளவில் அரசியல் விவாதங்களில் இருந்து விலகியிருக்க பழகியிருந்த மக்களையும் அரசியல் பேச வைத்துள்ளது ஜல்லிக்கட்டு எழுச்சிக்கான வெற்றியன்றி வேறில்லை..ஆனால், இன்று அதே அரசியல் மற்றும் சமூக விமர்சனம் / உரையாடல்கள், அரசியல் புரிதல்களுடனும் அரசியல் நாகரீகத்துடனும் உள்ளதா என்பது சந்தேகமே..

எந்த ஒரு அரசியல் / சமூக நிகழ்விற்கும் எதிர்மறை கருத்தாகாவும், விமர்சனமாகவும் தனி மனித தாக்குதல்கள் அதிலும் அவர்களின் தோற்றம் மற்றும் இக்கால முற்கால வாழ்க்கை முறை போன்றவற்றை இழிவுபடுத்துவது மிகவும் வேதணை..இது ஒரு வகை மேலடுக்கு மனோபாவத்தை மட்டுமே வெளிபடுத்துகிறது என்பது நிதர்சனம்.. இந்த வேலை உயர்ந்தது, இந்த மாதிரியான தோற்றம் தான் அழகு, இவை இழிவானவை என நமக்கே அறியாமல், சமூகத்தாலும் சமூக ஜாதிய ஆணவ கட்டுமானத்தாலும் நம்முள் புகுத்தப்பட்ட கருத்தின் விளைவாகவே இவற்றை பார்க்க முடிகிறது.. சமூகத்தை சமமாக கருத இயலாத, குறைந்தபட்சம் எவரையும் அவர் தோற்றம் வாழ்க்கை முறை ஆகியவற்றால் கொச்சைப்படுத்தும் கருத்தியல்கள் எந்த விதமான ஆக்கபூர்வ முன்னெடுப்புகளையும் ஏற்படுத்தாது..

ஒருவரை கேவலபடுத்துவதற்கும் தரக்குறைவாக பேசுவதற்கும், விமர்சிப்பதற்கும் வேறுபாடுகள் ஏராளம்.. தெளிவான கருத்துருவாக்கத்திற்கும் அரசியல் நோக்கிற்கும் இந்த புரிதல் மிகவும் அவசியம்.. அல்லாமல், யாரையும் தாழ்த்தி பேசுவது கேளிக்கை கலந்த வெறுப்பு அரசியலையும் விரக்தியை தவிர எந்த வித பெரிய தாக்குதலையும் தருவதில்லை ஒரு சாமானியனிடம்..

அடுத்ததாக, கோபங்களும் முனைப்புமே அரசியல் மாற்றங்களை எதிர்நோக்கும் என்றாலும், முனைப்பும் கோபமும் மட்டும் நாம் விரும்பும் அரசியல் நிலையை சமூகம் அடைய உதவுமா என்றால் கேள்விக்குறி தான்.. அரசியல், சமூக அமைப்பை பற்றிய புரிதல்களும், தேடல்களும் அவற்றிலிருக்கும் தவறுகளை உணர்வது போன்றவையுமே நாம் எதிர்பார்க்கும் மாற்றத்தை கொடுக்க முடியும்..இவை அனைத்தும் ஓர் இரவில் நிகழ்வது அல்ல, இது ஒரு செயல்முறை..அது அறியாது இன்றே எல்லா தொகுதியிலும் போட்டியிட்டு வெற்றி பெறுவோம் அரசியல் அமைப்பை வேரோடு மாற்றுவோம் என்பதெல்லாம் தொலை தூர கானல் நீராகவே நமக்கு அமையும் என்பதும் வரலாறு விட்டு சென்றிருக்கும் மிக பெரிய படிப்பினை..

Pics : Googled