Posted in #SriScribbles, Society

மருத்துவமும் எதிர்வினையும்

மரபு அல்லது இயற்கை மருத்துவத்தை கேள்வி கேட்பவர் யாவரும் ஏதோ இயற்கைக்கு எதிரானவர்கள் போலவும், சர்வதேச மாபியா கும்பலின் அங்கம் போலவும் எண்ணி பதிலளிப்பது வியப்பாக இருக்கிறது.

இன்று விமர்சனங்கள் வைக்கும் பலரும் நம்மாழ்வார், உதயகுமார் என பலருடைய பல நிலைப்பாட்டிற்கு ஆதரவு தெரிவித்து வந்தவர்களே. இன்றளவும் அணு உலை எதிர்ப்பு முதலான பல இயற்க்கை அழிப்பிற்கு எதிரான கருத்துகளில் உடன்பட்டு நிற்பவர்களே. இருப்பினும், இன்று அவர்கள் எதிர் வினை ஆற்றும் போதோ, விமர்சனம் செய்யும்போதோ ஏதோ இயற்க்கைக்கு எதிரிகள் போல் பேசுவதை கண்டு வியப்பு தான் வருகிறது.

சரி விமர்சனம் தான் என்றாலும் ஏன் இவ்வளவு கடுமையான விமர்சனம் / பகடி என்ற கேள்வி தான் அடுத்ததாக வைக்கப்படுகிறது. இயற்கை மருத்துவம் என்ற சொல்லாடல் கடந்த சில வருடங்களாகவே பெரிய அளவில் பயன்படுத்தப்பட்டும் மக்களிடம் கருத்துருவாக்கம் செய்யப்பட்டும் வந்திருக்கிறது. கருத்துருவாக்கத்தினூடே நவீன மருத்துவத்தின் மீது பன்னாட்டு சதி, பக்க விளைவு, பணம் வசூலிக்கும் மருத்துவர்கள் என பல நிலைகளில் காழ்ப்புணர்ச்சி விதைக்கப்பட்டும் வந்திருக்கிறது.

அப்பொழுது திறந்த பார்வையுடனான விவாதங்களாகவே எதிர்வினை பெரும்பாலும் ஆற்றப்பட்ட்டது என்பதையும் நவீன மருத்துவத்தின் மீதான குற்றச்சாட்டுகள் சுத்தமாக நிராகரிக்கப்பட்டதுமில்லை என்பதையும் கவனிக்க வேண்டியிருக்கிறது. அதே போல், மரபு வழி மருத்துவத்தை ஏன் பின்பற்றக் கூடாது ஏன் பின்பற்ற வேண்டும் என்ற கேள்வியை ஆரோக்கியமான விவாதமாகவே எதிர்கொள்ளப்பட்டது. அப்படி இருக்கையில் இன்று என்ன சிக்கல்? ஏன் இந்த கடுமையான விமர்சனம்?

விவாதங்கள் எவ்வளவு முக்கியமோ அதே அளவிற்கு ஆய்வுகள் / தரவுகள் கொண்டு நிரூபிக்கப்படவேண்டியதும் அவசியம். அப்படியான நிரூபிக்கப்பட்ட தரவுகளை கோரும்போது ஏதோ ஒரு anonymous இணையதள முகவரியை தரவாக தருவது எந்த அளவிற்கு ஏற்புடையது என்பது நம்மை நாமே கேட்டுக் கொள்ள வேண்டிய கேள்வி.

அதே போல், இயற்கை மருத்துவம் என்ற பெயரில், குறைந்தபட்ச ஆதாரமின்றி கான்செர் / எய்ட்ஸ் என பல உயிர்கொல்லி நோய்கள் தொடங்கி மக்கள் இன்று பரவலாக பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் டெங்கு வரை பலவாறான வழிமுறைகள் மக்கள் மத்தியில் பரவிக்கொண்டே இருக்கிறது. இவற்றில் உடல் தன்னை தானே எந்த நோயிலிருந்தும் சரி செய்து கொள்ளும் போன்ற வாதங்கள் இன்னும் உச்சம்.. இது போன்ற செய்திகள் பரப்புரைகள் அதிகமான சூழலில், எல்லோருமே அந்த செய்திகளின் உண்மைத்தன்மையை கேள்வி கேட்டிருக்க வேண்டும் மாறாக மரபு வழி சரியாகத் தான் இருக்கும் என்று கண்மூடித்தனமாக நம்புவது அபத்தம் அன்றி வேறென்னவாக இருக்க முடியும்?

இங்கே விமர்சனம் நவீன vs இயற்கை என்ற அளவில் பார்க்கப்படுவதே தவறானது. நிருபிக்கப்பட்ட vs நிரூபிக்கப்படாத என்பதே சரி. அப்படி நிரூபிக்கப்படாத மருத்துவ முறையெனில் அவற்றை நம் சுய விருப்பு / வெறுப்பு / கருத்தியல் கடந்து விமர்சனத்திற்கும் கேள்விக்கும் உட்படுத்துவதுமே சராசரி பகுத்தறிவாக இருக்க முடியும். இப்படி பரப்பப்பட்ட பல செய்திகளின் உண்மைத்தன்மையைக் கேள்வியும் / மறுப்பும் / விமர்சனமும் அல்லது குறைந்தபட்சம் சீரமைப்பாவது மரபு வழி மருத்துவத்தை ஆதரிப்போரே செய்திருந்தால் இன்று இந்த கடுமையான விமர்சனமே கிடையாது. மரபு மருத்துவம் என்ற போர்வையில் தோன்றியவையெல்லாம் பரப்பப்பட்டபோது அமைதி காத்துவிட்டு, இன்று அதை எவரேனும் கேள்வி கேட்டால் அவர்கள் இயற்கையின், மரபின் எதிரிகளெனக் கொள்வோம் என்பது எவ்வளவு பெரிய முரண்?

தரவுகள் இருப்பினும் அவை பன்னாட்டு சூழ்ச்சியாக இருக்குமோ என்ற ஐயத்தால் நவீன மருத்துவத்தை விமர்சிக்கும் நம்மால் தரவுகள் அற்று யாரோ ஒருவர் தனிமனிதனாகக் கூறுவதை கேள்வியே இல்லாமல் பின்பற்ற முடியும் அல்லது காணாது இருக்க முடியும் என்ற மனநிலையைப் புரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லை. அதே போல் கேள்விகளுக்கும் அய்யங்களுக்கும் சரியான பதிலளிக்காமல் மீண்டும் மீண்டும் நவீன மருத்துவம் தவறு என்றும் மரபு மருத்துவம் தவறில்லை என்றும் பொதுவான வாதம் மட்டும் வைப்பதையும் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

கடைசியாக, எந்தக் கருத்தியலும் காலத்திற்கு ஏற்ப விவேகம் கொள்ளல் வேண்டும். வீட்டு மருத்துவம் மட்டுமே போதும் மருத்துவமனை தேவை இல்லை என்று இன்றைய டெங்கு விற்கு ஒருவர் கூறுவாரேயானால், அதை குறைந்தபட்சம் மறுதலித்தாவது பேசாமல் அப்படியே ஆதரிப்பது எந்த விதத்திலும் சரியானதாகத் தோன்றவில்லை. மருத்துவ நெறி (ethics) என்று ஒன்று இருப்பின், அதன்படி மரபு, இயற்கை, சித்த, என பல்வேறு பேரில் உலவும் கருத்துகளை முறைகளை அந்த அந்த துறையை சார்ந்தவர்களே கேள்வி கேட்டோ மறுத்தோ தன்னிச்சையாக பேசியிருக்க வேண்டும் இந்நேரம். அப்படி பேசாமல் மௌனம் சாதித்தால் கண்டிப்பாக மற்றவர்கள் கேள்வி கேட்கத்தான் செய்வார்கள், விமர்சிக்கத்தான் செய்வார்கள், பகடி செய்யத்தான் செய்வார்கள்.

Advertisements
Posted in #SriScribbles, Travel and Life

St. Petersburg and the grandeur

 The initial perception on Russia was built over all those Hollywood movie visuals showcasing broad yet silent roads, longer cars, people in well-tailored long winter coats with the Ushanka, mystically diverse landscape and the strong political ideology. With all these structured in mind in bits and pieces, our travel to St. Petersburg began by cruise from Helsinki port. It was planned to be a one day round trip wherein the cruise drops you off at St. Petersburg in the morning and ferries you back to Helsinki the very evening. The cruise from Helsinki to St. Petersburg has a travel time of around 12 hours overnight. Experience of the cruise has lots to it right from breezy open decks to the various types of recreational events as in concerts, clubs and gambling. The performance on various dance forms of Europe and Russia easily stood out as the best event. Above all, travelling by the open deck, having the cold breeze to the face and the view of shoreline playing hide and seek in distance is indeed one experience worth going through.

 

This slideshow requires JavaScript.

 

The immigration procedure at St. Petersburg port was long, thanks to the difference in facial structure between the younger passport version and recent visa version of photographs. As I was strolling out of the port as the last person from the group, I was side-lined by one of the police officer (I suppose police) for a double check on identity kicking off the trip in grand style.

Though we got to stay in St. Petersburg only for around 5-6 hours, the whole of it was filled with sheer architectural grandeur. We spent most of our time along the Nevsky Prospect, which happened to be the main street of St. Petersburg. The wide roads, tall and broad buildings to all directions that meets the eye added to the grandeur of city planning. First place to visit was St. Isaac’s Cathedral, fourth largest cathedral in the world. The interior of cathedral is made of delicate yet grand architectural and artistic work. The lightings add a whole lot more to an already charming structure. The bird eye view from the top of the cathedral unfolds the city in its own right.

 

This slideshow requires JavaScript.

 

It is always surprising to find a person who easily connects with who we are by language, literature or art. We met a Mongolian, who spoke in Tamil and spoke of places in Tamil Nadu & Karnataka, commercial Tamil movies and actors in length. It was one of those experiences that takes you by surprise and testifies on how art can connect people beyond boundaries.

 

Following a leisurely walk across the park opposite Isaac’s cathedral, we decided to look for ‘Church of the Saviour on blood’ which was rated the top attraction in various travel sites. The walk along the wide roads was busy with people and tall buildings lining both the sides. As we walked down the road, absorbing the atmosphere, we encountered a distinguishable structure which we spent some time from the road side unaware of the building to be Kazan’s cathedral, one of the main attractions of the city.

 

IMG_20170903_133057

 

Church of the Saviour on blood, stands along the Griboyedov Canal. It was constructed in the memory of Alexander II, fatally wounded by Nihilists (Nihilism, is one of existential ideas) and due to which he subsequently died. The church is different in structure compared to other structures that we witnessed in the city. It is said that the church underwent 27 years of restoration process for the damages it suffered during world war and subsequent turn of events.  True to its word as the top attraction of St. Petersburg, the canal and the areas surrounding the church was more crowded with tourists and natives alike. The streets were buzzing with shops selling a variety of native craft and art works.

 

This slideshow requires JavaScript.

 

With the available time before the gates close for boarding the return cruise to Helsinki running out, we rushed through the active streets to reach Hermitage museum, largest museum in the world. With very limited time for such a humongous museum, we were left with a dilemma to either skip or try see through as much as we can. Two of us decided to give it a try to at the least get a glimpse of the largest museum in the world. We almost skimmed through fewest of few parts of the museum to witness the historic artefacts from different civilisations. Artefacts ranging from civilian to military advancement of various civilisation provided a free time travel backwards amidst the fast forwarded running out of time. The other section that we skimmed through in the museum was that of the astonishing paintings of different types and textures.

This slideshow requires JavaScript.

The Hermitage museum has the palace square to its foreground, which easily makes up to any of the large public rallying space. The square has also had its own share of part in historical turn of events of the past century.

With the grandeur of the city still calling on one side and the closing time of cruise on other side, we rushed through the streets of St. Petersburg to reach the shuttle pick up spot. There are times where intuition and faintest of human memory work better than any technology in navigation. The very intuition and memory traced us back to the pickup point almost in a semi running gait.

 

As we left to the port in the shuttle, the largeness of the city fell behind us as a large wardrobe made of lots of emotion and history to tell. We almost ran to get boarded as the last two passenger into the cruise.

 

St. Petersburg will remain in memory for its grandness and busy people we saw during our time in the streets. The people were receiving in lots of ways, yet with a busy life in a city full of constant inflow of travellers and scholars alike. As we sailed away from the St. Petersburg port, I couldn’t help my mind thinking about all those large churches, structures built in the times of monarchy and the use it would have catered to a common man running about in the same streets like a speck of light in this vast universe.

 

#StPetersburg – Wide and High

Posted in #SriScribbles, Fiction

The way

 

 

 I wish I’d been there earlier. It might have made all the difference. So all I can tell you is why he was murdered. As I sat at the police station, my thoughts took down the memory lane.

 

Life takes different turns and directions to end at the very place it started. It has been one such roller coaster ride for the last few years. The friendship that I shared with Amudhan will easily make a standard example for coming of age relationships. Right from the careless days of bunking college to standing shoulder to shoulder during hard times, we have evolved as individuals and friends. He was there for me through all my hardships, but I couldn’t replicate the same even when he needed me the most. If I could have been at the least half the friend he was, he would have been alive today. He joined my college during my second year of engineering. Anyone would have easily guessed him to be a diploma graduate because of his direct entry into second year. But, he wasn’t. For the first few days, he seemed the most strange person I have seen who keeps very much to himself in a class that is branded the most restless across the college by students and staffs alike.  Owing to his reserved yet serious demeanour, none from our class bothered to talk to him except for the occasional greetings.

 

Amudhan was six feet tall and athletic. It was during the inter-zonal sports meet of the very same year did we notice him turn from a serious reserved teen to the most vibrant person of the batch. True to his physical stature he was good at volleyball, and easily earned his place in to the college team which was usually dominated by final and pre final year students. Coincidentally, I was part of the organising committee for zonal volleyball competitions. The one week of zonal competition very much brought us together as friends. Amudhan didn’t make to the playing squad for most part of the group stages. It was during the quarter final did he get his breakthrough as a front line player and played a pivotal role in our college team defending the title for third year in a row. This made him the headlines all around the college for the next few weeks. Over the course of next two years he almost became favourite among the whole batch. We grew closer with each passing day. We were more than friends at college. We were also roommates at college hostel. For the next two years, we were almost like twin brothers with contrasting characters. Amudhan being calm, assertive and myself being impulsive, restless. He was the one to the rescue during each and every occasion of me running into trouble. One such instance was when a conflict turned fight with a fellow batch mate evolved into a street brawl and finally made me end up in police custody, Amudhan got me out of the scenario with his calm assertion with which he convinced the police. If not for him, I could have easily been dismissed from college following the brawl.

 

Rest of college life went almost in a flash. Of all, I believed Amudhan to definitely get placed in an MNC through campus recruitment drive during our final year of college. But as life always has its own way of diction, we both were left jobless. Days after college which started as happy vacation for us slowly transformed into a desperate nightmare. Running a race that you don’t want to can be daunting than the wildest of human imaginations. Being unemployed and desperately trying to get into a job just for economical support, to prove to the world that you are smart and responsible is one such race that we were put into. For few months, we stayed at our homes applied for jobs that matched our educational degree through mails and waited for an interview call, which never came.

 

 

The moral abuse from family and society started increasing with every passing day. I made the decision to move out of house in search of any job that suffices at the least the basic financial support as a result of pure desperation. I called Amudhan,

 

“I have decided to move out in search of job” I announced over the call.

“To?” was the response.

“Anywhere that gets rid of all these abuse and get me to self-sustain. I feel like moving out without even informing anyone.”

“Stop this nonsense and stop this endless complaining”

“It is all easy for you to say. Your parents never seem to be providing the slightest of pressure that my parents are presenting me with”

“Moving out in search of a job is good, speaking as if everything is lost doesn’t make any sense”

“Huh, let us swap spaces, you will know what it feels to live in my house”

“Ha ha”

“Forget about swapping, as a start to moving to Chennai or Bengaluru in search of job, I shall visit your place for some days. Then we can start job hunt together”

 “I am not in for job search in Chennai or Bengaluru” replied Amudhan after a moment of pause.

“At the least you can invite me to your house.”

Again after a brief pause Amudhan continued reluctantly, “I wonder if you would be fine staying in my native”

“I am not living in a village, but it doesn’t mean that I haven’t seen one. Don’t try to act like my big brother all the time. I will be there coming Monday. Text me your address.” I hung up the call.

 

I started off to Coimbatore with all the enthusiasm in the world after convincing my parents on my job hunt plans. I took a local bus transit from Coimbatore to Amudhan’s native, 20 odd kilometres from the city. True to its word, Coimbatore has a pleasant atmosphere attached to it. The environment, the people, the dialect and everything possible filled with affection and calmness. For a moment I couldn’t stop mapping the calm temperament of both Amudhan and Priya with the very nature of the city, the two people I look up to in my life.  As I got down at the village, I found Amudhan leaning to a wrecked structure which denoted the bus stop. He looked lot more different than at college. He looked to have grown more serious by looks in the last few months. After the usual pleasantries, he took one of my bags and led me through the way towards his house. For first time, he looked concerned to me for some reason. After twenty minutes of walking filled with an unusual silence through a group of houses, a temple, and a narrow path lined with coconut plantations on either side, we reached a small house with walls made of limestone and ceiling made of brick sheets amidst few other house of similar structure. The house was of the size of one full room of any modern housing. It took a moment for me to sync into the reality that the small house was Amudhan’s. For the three years we have been together, I never imagined Amudhan to be from an economically challenged background. Truth be told, he neither made us feel that way nor did he mention about his native or family. He always made himself look like a careless guy, not interested in monetary wishes or anything that directly or indirectly relates to. Every now and then when the topic of visiting each other’s house popped up, he would easily divert it which I never took it seriously. For the whole three years of college life together, we have almost visited everyone in our circle of friends but not Amudhan’s. I was almost speechless for a brief moment, not having anticipated this humble a background.

 

He introduced me to his father, mother and sister.  His father had the same athletic looks of Amudhan except for the even darker, wrinkled skin texture hinting at the years of toiling hard as a daily wager in farms and then as a porter in Coimbatore market and was very silent by composure relating it to the very nature Amudhan possessed. His mother and sister were very affectionate and engaged me with all sorts of small talks and pleasantries to make me feel at home. For, all the while Amudhan sat silently over a wire cot which lay by the front yard. Even though, the house was small, it had a corner full of books ranging from poetry to politics. As I looked through the house, I found a garlanded photo near the books.

 

I came out with lot of thoughts running through my mind, called Amudhan to go for a walk. As we walked through the infiniteness Amudhan started the conversation after yet another unusual silence between us.

“So, should I book your tickets to Chennai?” Asked Amudhan.

“What is it with my tickets? We both are going, remember?” I retorted.

“I am not leaving my house. You can stay with me if you wish to.”

“What kind of a question is that? Of course I would. I know how to handle things. You needn’t be correct all the time”

“Fine. I am going to the village administration office in the next village. You can rest until I come back”

“Am fine, I will come with you”

 

I had hundreds of thousands of questions to ask Amudhan running through my mind. But there are times when emotions easily override words to form a deadlock. We reached the village administration office in the next 20 minutes by an old Splendour. As we reached, Amudhan was greeted by a group of people who might have been his friends, reminding me of the same charm and following he had back in college. He gave his friends an introduction of who I was and asked me to stay with them, as he went inside the office.

 

“How was Amudhan at college?” One of his friends started a conversation.

“He was a favourite among students and staffs alike” I replied. There were happy noises from the group.

“Amudhan has said a lot about you and your college. He really enjoyed being in the college” said another.

“Yes, we indeed had everything in our college life. But he never said much about his family and life back here”

“Amudhan is always a façade”

“Who is the person in the garlanded photo at Amudhan’s house?”

“Raja, Amudhan’s brother. He passed away four years back”

“Oh!”

As the conversation built slowly, I came to know of Amudhan’s brother, he was a law college student and an activist in the locality fighting against caste based discriminations and honour killings. I learned that he was brutally murdered four years back in the very name of caste honour and discrimination that he fought against. The family went through a great turmoil post Raja’s demise and Amudhan had to take an year long break in education. I also learned that Amudhan’s father was prohibited from working in the surrounding farms, and hence his father had to become a daily wager outside the village to run the family. After the completion of college, Amudhan had very much taken into the shoes of his brother, now fighting for the rehabilitation of affected people and bringing the murderers to justice. I was overwhelmed by the sudden rush of information that I least expected. I was too clogged with thoughts to even say a word. I sat their silently staring vaguely into the path that led to the administration office.

 

In the next one hour, Amudhan reappeared and cited at returning back home. I sat silently in the pillion for first few minutes before striking a conversation.

“Given all these, why don’t you try coming to Chennai with me to find a job that shall help you fulfil economic requirements and give a peaceful life for your parents and sister? Why do you want to stay here and prolong the stress and fight?”

“You will never understand the pain that we went and continue to go through. Raja was easily the well learnt, the hope that the whole village looked up to. It was all brought to ashes in a matter of time as a feed for peoples hunger for pride and prejudice”

“If not fully, I do understand your loss. But it is important for you to move on and take your family out of the loss.”

“I am not here to beg for a living or run away as a coward, but fight my way through it. Though am not as knowledgeable and bold as Raja was, still I have the fighting spirit in me to stay and fight for justice for all those affected.”

I tried to convince him to move out of the village in vain, for I was literally terrified and shaken by the facts of violence and murder. Rest of the journey back to Amudhan’s home passed by as silent as a night.

 

With spring summer thoughts coming to an end, my ride on the memory lane was interrupted by the police constable who called us for signing the declaration of death. I was completely lost to the present reality, my body trembling from head to toe. But I held myself together until Amudhan’s father signed the declaration. I excused myself from Amudhan’s family and friends in search of a place alone to burst out into tears, which I eventually did along with all the fury of memories that pierced me from every single direction.

 

Days and nights passed, with the pleasant natural environment of the locality and the fear built over the inner turmoil working in tandem. I constantly tried to persuade Amudhan to move out of the village to avoid any more struggle without understanding the pain of deserting that he had to go through. Within the days of my stay, I accompanied Amudhan to offices, courts and meetings. Each and every day added an extra pace to the rate of my heart beat. One such evening, we were returning back after a heated meeting with a group of people whom Amudhan was legally fighting in Raja’s murder case. Dusk was paving its way for twilight as we rode along one of the many narrow paths surrounded by coconut plantations. All of a sudden, a bunch people blocked the road and forced us to get down from the bike. Adrenaline rushed all through my body. I noticed Amudhan standing before me with the same assertive stern face. He looked ready to handle anything and everything with no visible hint of fear. I have always considered myself to be impulsive, but reality had proven me wrong when it mattered. My whole body went numb. The bunch of people surrounded us with all sorts of abuses one can imagine. One of the guys, hit me in the head which was retorted by Amudhan with heavy blow of punches on few of the guys surrounding us. I tried fighting back along with Amudhan, the numbness and adrenaline had me tied to the ground. I fell to the ground following an unexpected blow to my stomach. I watched the scenes which I feared for days unfold in front of my eyes. Amudhan was outnumbered at the least one to seven. He had no chance. Still he was not ready to run, to plead. He fought back. He grounded two of them with nasty blows, one to the face and another to the rib. In the course of action, I saw a person striking Amudhan in the back of the head with a coconut sapling. Amudhan fell to his knees. In moments that followed, everything fell into an uncontrollable darkness.

 

I woke up to see Amudhan and his friends around me. From the look of it, it looked like we were admitted to a hospital. I couldn’t guess how long we were there. Friends informed me that it was a warning ambush to back down. And we learned that the court was compromised. The fear kept creeping inside me. I urged Amudhan to leave aside all these struggle and come with me. He refused. He was assertive as always. He was silent and furious at the same time. “We will fight with all we have. For Raja, worked for all the people. People will stand with us. We will gather them.”

As all others left, we had a very heated argument within us. I was trying to be the neutral, persuading him to flee. He refused once again. With utter frustration, I started off to Chennai the very evening.

Since then, I rarely spoke with Amudhan. I was very much pre occupied with my thoughts to even understand the pain and justness that Amudhan had in his thoughts. Weeks rolled in and out as my job hunt continued until one evening when everything froze as I was going through the evening news paper at the regular tea joint which read

 “Amudhan, an engineering graduate was found dead in a railway crossing of alleged suicide due to love failure.”

Everything turned pale. I could say with all my heart, Amudhan would never have given into suicide. I knew it was a murder, but I had nothing to prove my claim. I was helpless. I rushed as fast as I could to Coimbatore.

Here I am now, still feeling helpless right before the lifeless body of the person who stood for me every single time. I failed him with my pre occupied mind of escaping a problem rather than fighting for justice. Life gives us lessons in lot of ways. Staying silent, when it needs your voice and action is worse than being the culprit. This chapter would stay my life’s permanent scar and guilt for the days to come. Tears rolled out blazing hot amidst the chaos that surrounded.

 

Disclaimer : True to my consciousness, the write up is an imaginary plot.

 

Posted in #SriScribbles, Politics, Society

தற்கொலையும் ஆற்றாமையும்..

 

 

இன்று மதியம் வந்த செய்தியிலிருந்து ஆற்றாமை, கோபம், துயரம் என அனைத்தும் கலந்து தொண்டையை அடைக்கிறது., ஒவ்வொரு முறை அனிதா இதற்கு முன் பேசிய பதிவை இப்பொழுது பார்க்கும்போது இதயம் கனப்பதையும், கைகள் நடுங்குவதையும், கண்கள் ஈரமாவதையும் ஏனோ தடுக்க முடியவில்லை. தற்கொலை என்பதின் மீது தனிப்பட்ட முறையில் வெறுப்பும் விமர்சனமும் இருப்பினும் தற்கொலை எனும் சிந்தனைக்கு ஒருவர் அறிந்தே தள்ளப்படுவதும், அதையே ஏளனம், அதற்கே அறிவுரை கூறுவதும் ஏற்றுக்கொள்ளவே முடியாத ஒன்று.

 

ஒவ்வொரு முறை அந்த காணொளியைப் பார்க்கும்பொழுதும், கடந்த மூன்று நான்கு வருடங்களில் அனந்தபுரத்தில் நான் பேசிப் பழகிய ஒவ்வொரு குழந்தையின் பிரதிபலிப்பாகவே தெரிகிறாள் அனிதா. அந்த நினைவு இந்த துயரத்தின் தாக்கத்தை இன்னும் பலமடங்கு அதிகரித்துக் கொண்டே இருக்கிறது. ஆற்றாமையும், கோவமும், துயரமும் ஒரு சேர அறைவது போன்ற ஒரு உணர்வு. உள்ளுணர்வின் வெளிப்பாடாக, கள்ளம்கபடம் அற்ற ஒரு உண்மையான மனதையும் மகளையும் துச்சமாக்கியிருக்கிறது இன்றைய அரசுகளும் நாமும்.

 

இந்த மரணத்தில், தற்கொலை தவறு அதிலிருந்து அவளை அவள் பெற்றோரும் ஆசிரியரும் மீட்டிருக்க வேண்டும், மருத்துவம் இல்லையென்றால் வாழ்கையில்லையா வேறு படிப்பு இல்லையா, NEET தான் மருத்துவ நுழைவு என்று மத்திய அரசு சொல்லிய பிறகு அதற்கான பயிற்சியை அவள் எடுக்காதது யார் தவறு என்று கேட்போரை கண்டு வரும் கோவத்தை கட்டுபடுத்த முடியவில்லை. பள்ளி நேரத்தை முடித்து மற்ற வேளையில் தாய்/ தந்தையுடன் செங்கல் சூலையிலோ, பாறை உடைப்பதிலோ , தினக் கூலியிலோ உதவியாக நேரத்தை செலவிட்டு, மீதமுள்ள நேரத்தை பயன்படுத்தி 70 வருடமாக தமிழக அரசியல் வளர்த்த பாடத் திட்டத்தையும், அரசையும், தன் உழைப்பையும் மட்டுமே நம்பி போராடி தேர்வில் எல்லா வசதி வாய்புகள் கொண்ட சூழலில் வளர்ந்தவர்களால் கூட எட்ட முடியாத மதிப்பெண்ணை எட்டிய மாணவியை இது போன்ற  கேள்விகள் கேக்க உண்மையில் நாக்கு குறைந்தபட்சம் கூசியிருக்க வேண்டும்.

 

இத்தனை இன்னல்களையும் கடந்து கடினமாக உழைத்து  படித்து வெற்றி பெற்ற மாணவியை, வருட கணக்காக பயிற்சி மையங்களில் பயிற்சி பெற்று, வீட்டில் வசதி வாய்ப்புடன் பயிற்சி பெற்ற ஒருவருடன் போட்டித் தேர்வில் ஓட சொல்வது அநீதியன்றி வேறென்ன? அவளை தகுதியற்றவள் என்று சொல்வது அயோக்கியத்தனமன்றி வேறென்ன? இதில் அவளுக்கு ஏன் அரசுப் பள்ளிகள் பயிற்சி அளிக்கவில்லை, syllabus சரி இல்லை, இன்னும் ரெண்டு வாய்ப்பு இருக்கிறதே என்ற மேலடக்கு கேள்விகள் வேற. பயிற்சி மையங்களுக்கான செலவு, அதை பற்றிய விழிப்புணர்வு ஆகியவை உங்களுக்கு வேண்டுமானால் ‘just like that’ போன்ற விஷயமாக இருக்கலாம். அவை பற்றி அறிந்து கொள்ள முடியாத சமூக பொருளாதார சூழலில் உள்ள மாணவர்கள் பெருநகரம் என்று சொல்லக் கூடிய சென்னையிலும் அதன் அருகில் உள்ள மாவட்டங்களிலுமே இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கான வாய்ப்பும், தலைமுறைகளின் கனவின் பதிலுமே பொது தேர்வு அடிப்படியிலான கல்லூரி மாணவர் சேர்க்கை. இன்று அதை தரமற்றது என்று நிறுவ நினைப்பதும், அதை பயின்று தேரியவர்களை தகுதியற்றவர் என்று நினைப்பதும் உங்கள் மனதுகளில் படிந்து இருக்கும் நான் மேலானவன் என்ற ஆதிக்க மனோபாவமே அன்றி வேறில்லை.

 

psychology counseling என்று ஒன்று இருப்பதன் வாய்ப்பைக் கூட அறிந்திராத ஒரு மிக சாதாரண தளங்களில் இருந்து உழைத்து வந்த மாணவியை, அதை பெற்றுக் கொள்ளாமல் தற்கொலை செய்து கொண்டால் என்று சொல்பவரையும், அது தான் இரண்டு வருடம் இன்னமும்  இருக்கிறதே என்று கூறுவோரையும் படித்த அறிவிலிகள் என்று தான் கூற வேண்டியிருக்கிறது. இரண்டு வருடம் போட்டித் தேர்விற்கான பயிற்சிக்கு என நேரத்தையும் பணத்தையும் செலவிடும் நிலையில் இருக்கும் உங்களுக்கு சமூக பொருளாதார படிநிலைகளில் உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டவர்களின், ஒடுக்கப்பட்டவர்களின் துயரங்களும் அந்த தடைகளை கடந்திட இடும் எதிர் நீச்சல்களும் உங்களுக்குப் புரியப்போவதில்லை. புரிந்தாலும் உணரப்போவதில்லை.

 

 

அனிதாவை தனிப்பட்ட முறையில் தெரியாது என்றாலும் கடந்த சில வருடங்களில் பார்த்து வந்த பல அனிதாகளின் சூழலையும் கனவுகளையும் அறிந்த ஒருவனாய் இந்த இழப்பை என்னால் இன்னமும் சாதரணாமாக எடுத்துக் கொள்ள முடியவில்லை. தரம் தகுதி என்ற தரவற்ற வீண் வெங்காய கருத்துகளை பார்த்து அந்த துயரமும், கோபமும், ஆற்றாமையும்  இரட்டிப்பாக மனது முழுவதும் நிலைகொள்கிறது. அதுவே, மனதில் இருப்பவை முழுவதையும்  இப்பொழுதும் எழுத விடாமல் கைகளையும், பேச விடாமல் தொண்டையையும் அடைக்கிறது.

 

பல சூழல்கள், பல அனிதாகள் வாழும் ஊரில், இனியொரு இன்றைய நிலை இல்லாமலிருக்க காமராஜர், அண்ணா, கருணாநிதி, எம் ஜி ஆர், ஜெயலலிதா என கட்சி வேறுபாடுகளைக் கடந்து வளர்த்த கல்வியில் சமூக நீதியையும், மாநில சுயாட்சியையும் மீட்டு எடுப்பதையும் மத்திய ஒற்றைக் கொள்கையை விரட்டி அடிப்பதையும் தவிர வேறு வழி இருக்கப்போவதில்லை.

 

Posted in #SriScribbles, Politics, Society

சமூக நெறியும் NEETஉம்..

NEET – தகுதி தேர்வு பற்றிய பலவாறான கருத்துகள் பரவி வரும் நிலையில், ஒரு சராசரி மாணவனாகவும் கடந்த சில வருட அனுபவங்களாலும்  ஏற்பட்ட சுய புரிதல் மற்றும் படிப்பினையிலிருந்து கல்வி, நுழைவு தேர்வு, அரசியலமைப்பு, மருத்துவக் கட்டமைப்பு போன்றவற்றின் மீதான பார்வையின் ஒரு பகுதியே இப்பதிவு.

 

இன்று NEET கட்டாயம் என்று மத்திய அரசால், திணிக்கப்பட்டிருப்பது ஜனநாயகத்திற்கும் சமூக நீதியிற்கும் எதிரானதாக அமைந்துள்ளது என்றே சொல்லலாம். முதலாவதாக கூட்டாட்சி (federal) அமைப்பிற்கு புறம்பாகவும், இரண்டாவதாக சமூக மற்றும் மனித வள மேம்பாட்டிற்கு  எதிர்மறையாகவும்.

 

வெவ்வேறு மொழி, வாழ்வியல் முறை கொண்ட நாடு இந்தியா என்பது யாரும் சொல்லி தெரிய வேண்டிய புது செய்தியல்ல. இவ்வாறு பன்மை கொண்ட நாட்டின் அந்த பன்மையை பேணுவதற்காகவே, மாநிலங்களிற்கு என்று சுயாட்சி மற்றும் சுயமாக திட்டங்கள் அமல்படுத்தும் உரிமை  வழங்க பட வேண்டியிருக்கிறது, இதுவரையிலான பாராளுமன்ற அரசியல் ஓரளவேனும் வழங்கியும் வந்திருக்கிறது. குறிப்பாக மொழி, வாழ்வியல்  போன்றவை வெவ்வேறு மாநில மக்களிற்கும் மாறுபடும் சூழலில்., கல்வி, பொது சுகாதாரம் போன்றவையை தீர்மானிப்பது அந்த அந்த மாநிலங்களின் அதிகாரமாக இருப்பதே கூட்டாட்சி தத்துவத்தை நிலை நிறுத்தும். இந்நிலையில், எழுபது வருட சுயாட்சியில், எல்லா மாநிலங்களும் ஒரே சமமான காலகட்டத்திற்கு  மத்திய அரசில் அங்க வகித்தும், மாநில சுயாட்சி செய்தும் வந்த நிலையில், பொது சுகாதாரம், கல்வி போன்றவையில் ஒரு சில மாநிலங்கள் மட்டுமே தங்கள் மக்களுக்காக தொடர்ச்சியாக போதுமான வளர்ச்சி பெற்றுள்ளன. உதாரணத்திற்கு மருத்துவக்கல்லூரிகளின் எண்ணிக்கைப்படி வரிசைபடுத்துவோமேயானால் கர்நாடகா, மகாராஷ்டிரா, தமிழ் நாடு, தெலுங்கானா, ஆந்திரா, கேரளா ஆகியவையே முதல் சில இடங்களில்  இருக்கின்றன. இத்தனை வருட வளர்ச்சியை ஒரே நாளில், ஒரே நாடு என்ற பெயரில் பொது நுழைவுத் தேர்வு என்ற முறையில் எழுபது ஆண்டுகள் எந்த வித மக்கள் அக்கறையும் கொள்ளாத பிற மாநில அரசின் குறைகளை நிரப்ப, தன் மக்களின் நலனை விட்டுக்கொடுக்க சொல்வது சுரண்டலன்றி வேறென்ன என்று கூறுவது. ஜனநாயக அரசியல்ப்படி எல்லா மாநிலங்களிலும் கல்வி பொது சுகாதார வளர்ச்சியை முன்னெடுக்காமல் இது போன்ற நகர்வுகள் வேதனையான அதிகார சுரண்டலாகவே தெரிகின்றன. (கர்நாடக, கேரளா, ஆந்திரா போன்ற  மாநிலங்கள் neet ஐ எதிர்காததிர்கான காரணத்தை தனி பதிவாகவே எழுதலாம்)

 

அடுத்ததாக, சமூக மற்றும் மனிதவள மேம்பாட்டிற்காண இடையூறாக  தகுதி தேர்வு விளங்குகிறது என்றே சொல்லலாம். கடினமான பாடத்திட்டம், கடினமான தேர்வு முறைகள் தான் தரமான பட்டதாரிகளை உருவாக்கும் என்பது மிக பெரிய மாயை. CBSE, Matric, சமச்சீர் / ஸ்டேட் போர்டு என எந்த பாடத்திட்டங்கள் எடுத்துக் கொண்டாலும், அதன் அடிப்படை ஒன்றாகவே இருக்கும் (மூன்றிலும் படித்த அனுபவம் உள்ள மாணவன் என்ற முறையில் என் அனுபவம் இது). பின்னர் ஏன் போட்டி தேர்வுகளில் CBSE மாணவர்கள் தேர்ச்சி பெறுகிறார்கள் என்பதே பெரிய கேள்வி. போட்டி தேர்விற்கு தயாராகும் மாணவர்கள்., பல வருட கேள்வித்தாள்களையும், அதில் கேட்கப்படும் கேள்விகளையும் மாதிரியாகக் கொண்டு மாத / வருட கணக்காக வீட்டிலோ அல்லது பயிற்சி மையங்கள் மூலமாகவோ பயிற்சி பெறுபவர்களே. சரி, இது போன்று ஒரு வருடத்தை வீட்டிலே பயிற்சிக்காக கழிக்கவோ அல்லது ஒரு வருடம் பயிற்சி மையங்களில் சேரவோ முடிந்தவர்கள் பெரும்பாலும் சமூக பொருளாதார பின்புலம் கொண்டவர்களாகவே இருக்கின்றனர். அவர்களால் மட்டுமே ஒரு வருட காலத்தையோ ஒரு வருட பயிற்சி மையத்திற்கான செலவையோ ஏற்றுக் கொள்ள முடிகிறது என்பது தான் உண்மை. இந்த சமூக பொருளாதார பின்புலம் கொண்டவர்களே பெரும்பாலும் தங்கள் வீட்டுப்பிள்ளைகள் மற்றவரை விட தரமான பாடத்திட்டத்தில் படிக்க வேண்டும் என்ற ஆதிக்க மனநிலையில் CBSE போன்ற பாடத்திட்டங்களில் குழந்தைகளை சேர்கிறார்கள் (பாடத்திட்டங்களுக்கு இடையேயான தொடர்புகளையும் வேறுபாடுகளையும் அறியாமல்). இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், இவர்களை பார்த்து, சமூக பொருளாதார படிநிலை அடுத்திருப்பவரும் ஒரு கௌரவமாக கருதி CBSE ICSE ஆகியவற்றை நாடி செல்வதே. இந்த நிலையில் தான் CBSE மாணவர்கள் போட்டித் தேர்வில் வெற்றி பெறுகிறார்கள் என்ற வாதம். உண்மையில், பெரும்பாலும் போட்டித் தேர்வு வெற்றிகள் பயிற்சியை பொருத்தது மட்டுமே (கல்லூரி நுழைவுத்தேர்வு முதல் சிவில் சர்வீஸ் தேர்வுகள் வரை). இதில் ஒரு பாடத்திட்டம் பெரிது மற்றொண்டு சிறிது என்பதும் இவையே போட்டித் தேர்வு முடிவுகளை முடிவு செய்கின்றன என்பதும் மாயையான வாதங்களே.

 

போட்டித் தேர்விற்கான பயிற்சியில் முழு மூச்சில் யாரால், எந்த வாழ்வியல் சூழலில் உள்ளோரால் முடியும் என்பதை ஊகிப்பது கடினமில்லை. பள்ளி முடித்து மற்ற நேரங்களில் தந்தை தாயுடன் வயலிலோ, குறுதொழிழிலோ பங்கு கொள்ளும் மாணவரையும், பள்ளிப்பாடம் மற்றும் தன் சுயதேவைகள் தவிர வேறு எந்த சிந்தனையும் கொள்ளத்தேவையில்லாத மாணவரையும் ஒரே தராசில் வைத்து பள்ளித்தேர்வுகளுக்கு மேல் போட்டித் தேர்வுகள் நடத்துவது எந்த  விதத்தில் நீதி என்று தெரியவில்லை.

 

நூற்றியிருபதிற்கும் அதிகமான மக்கள் தொகை கொண்ட நாட்டில் பலராலும் கல்லூரிப்படிப்பை எட்டுவது கூட இன்றும் கனவாக இருப்பதற்கான காரணம் , மத்திய அரசால் நடத்தப்படும் பொறியியல் மருத்துவ, கல்லூரிகளின் சேர்க்கை முறையான இம்மாதிரி போட்டி தேர்வுகளினாலும், கல்லூரிகளின் குறைந்த எண்ணிக்கையினாலும் தான். இந்நிலையில், எட்டு கோடி மக்கள் தொகை கொண்ட தமிழகம் இளங்கலை கல்வியை பெரும்பாலான எல்லாத்தர மக்களுக்கும் கொண்டு சேர்த்திருப்பது தமிழக கல்வி மற்றும் தேர்ச்சி முறையாலே.

 

நாட்டிலே அதிகபடியான அரசு நிர்வகிக்கும் மருத்துவக்கல்லூரிகள் கொண்ட மாநிலம், பரவலான இளநிலை மற்றும் முதுநிலை கல்லூரிகள், நாட்டிலே சிறந்த பொது சுகாதார அமைப்பு, உள்நாடு மற்றும் வெளிநாட்டு நோயாளிகள் வரை சிகிச்சை, நாட்டின் சராசரியை விட குறைவான பிரசவ இறப்பு விகிதம் என கல்வி, வேலைவாய்ப்பு, பொது சுகாதாரம், மருத்துவம், உள்கட்டமைப்பு போன்ற பலவற்றிலும் தமிழகம் (தலைநகரம் மட்டும் அல்லாமல் மாநிலம் முழுவதுமான வளர்ச்சி) மற்ற மாநிலங்களை விட மிகவும் முன்னேறி இருப்பதை ஐந்து நிமிட கூகிள் தேடல் கூட சொல்லி விடும். இவை எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக மற்ற மாநிலங்களை விட ஒட்டுமொத்த வளர்ச்சியில் மேம்பட்ட மாநிலமாக இருந்தும் இத்தனை குறை, கேள்வி கேட்கும் விழிப்புணர்வு மக்களிடம் இருப்பதே  தமிழகத்தின் கல்வி மற்றும் தேர்ச்சி முறைகளின் தரத்தின் அளவீடு, NEET அல்ல. இவையனைத்தையும் அடைய ஏற்பட்ட எழுபது ஆண்டு பயணத்தை ஒரே அடியாக பிடுங்கி எரிவதே NEETஇன் முடிவுகள்.

Posted in #SriScribbles, Society

சுயாட்சி எனும் தொடக்கம்.

இன்றும் நினைவு இருக்கிறது, முதல் நாள் இரவே வெள்ளை கேன்வாஸ் ஷூவிற்கு போலிஷ் போட்டு, அடுத்த நாள் வேக வேகமாய் மிதிவண்டியில் பள்ளிக்கூடம் சென்று ட்ரில், மார்ச் பாஸ்ட் என கலந்து கொண்டு, காந்தி, பகத் சிங்க், காமராஜர், சுபாஷ் சந்திரா போஸ், நேரு என சொல்லி வைத்தார் போல் ஆண்டு தோறும் ஒரே பெயர் பட்டியலில் இருந்து எடுக்கப்பட்ட தலைவர்கள் பற்றிய பேச்சுகளை கேட்டும் பேசியும் கடந்த பள்ளிக்கால சுதந்திர தின விழாக்களை..

 

அதே தலைவர்களே பெரும்பாலும் பள்ளிக்கால வரலாற்று புத்தகங்களிலும் நிறைந்து இருந்தனர்.அவர்கள் சார்ந்த தேசிய சிந்தனைகள் (தணிக்கை செய்யப்பட்ட) மட்டுமே வரலாற்று பாடங்கள் மூலமாக ஒரு சராசரி மாணவன் /மாணவியின் மனதில் தேசப்பற்று என்பதின் முதல் பிம்பமாக விதைக்கப்பட்டுமிருக்கிறது, விதைக்கப்பட்டுக்கொண்டுமிருக்கிறது. ஆங்கிலேய எதிர்ப்பும் அதன் வழியே பெற்ற சுய அரசாட்சியுமே இன்றளவும் பள்ளிகளில், வீடுகளில் கற்றுத்தரும் தேசப்பற்றாக இருக்கிறது. இதில் சுய அரசாட்சி என்பது என்ன என்பதே ஒரு பெரிய கேள்வி, தொடர்ந்து கேட்கப்பட வேண்டிய கேள்வி,

 

ஆங்கிலேயர்களின் வருகைக்கு முன் இருந்த மன்னராட்சியை மண்ணின் மக்களின் வரலாற்று பெருமை என்று கூறுவது, மன்னராட்சியில் சமூக அங்கீகாரம் மற்றும் அரசியல் அங்கீகாரம் பெற்றவர்களாகவே பெரும்பாலும் இருக்கிறார்கள்.மக்களாட்சி அமைத்து இத்தனை வருடங்களாகி, இன்றளவும் சமுதாய, பொருளாதார படிநிலைகளில் ஒரு படிக்கட்டில் இருப்பவர் தனக்கு அடுத்த அடுத்த படிக்கட்டில் இருப்பவர் மீது நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ ஆதிக்கம் செலுத்தி வரும் நிலையில், மன்னராட்சிக்காலத்தில் அதே ஆதிக்கத்தின் வீரியம் என்னவாக இருந்திருக்க முடியும் என்று புரிந்து கொள்வது கடினமானதில்லை. பெரும்பாலான அரசர்கள் பற்றிய கதைகள் அரசர்கள், படையெடுப்பு, தன் ஆட்சியை தக்கவைத்துக் கொள்வது போன்ற ஒரு சில காரணிகளை சுற்றியே வளம் வருபவை. இந்த கதைகளில் எவற்றிலும் பெரும்பாலும் சாதாரண மக்களின் மன ஓட்டங்கள், பார்வைகள் பதிவிட பட்டதே இல்லை.. பொற்கால ஆட்சி என்று இன்றும் கருதப்படும் மன்னர்களின் ஆட்சிக்காலங்கள் மன்னரை புகழ்ந்து பாடிய அரசவைக் கோப்புகள், எஞ்சிய தொல்லியல் மிச்சங்கள் மற்றும் பிற்கால புனைவு கதைகளுமே தான். அரசர்கள் மாறினர், அவற்றுடன் அரசாட்சி முறைகளும்.சேரர்கள், பாண்டியர்கள் , சோழர்கள் , பல்லவர்கள் , நாயக்கர்கள், மராத்தியர்கள், சுல்தான்கள் என ஒன்றன் பின் ஒன்றாக பல்வேறு மன்னர்கள். ஆனால் இவர்கள் அனைவரின் ஆட்சியின் கீழும் வாழ்ந்தது தேய்ந்தது எல்லாமே ஆண்டாண்டு காலமாக அதே நிலப்பரப்பில் வாழ்ந்த சாமானிய மனிதன். இந்த எல்லா ஆட்சியின் கீழும் ஏதோ ஒரு வகையில் அந்த சாமானிய மக்களின் சுதந்திரம் வரையறுக்கப்பட்டவையாகவே இருந்திருக்கின்றன.

 

இதே வரிசையில் தான் ஆங்கிலேயர்களின் ஆட்சியும். மக்கள் மீது அதிகாரம் செலுத்தி கட்டுக்குள் வைத்தல் எனும் ஆட்சி முறையும். எல்லா மன்னர்களும் ஏற்படுத்திய மொழி, கலாச்சார, வாழ்வியல் மாற்றங்களும் ஆங்கிலேயர்கள் ஆட்சியிலும் தொடர்ந்ததே தவிர அது முற்றிலும் புதிய அடக்குமுறையல்ல . இவை அனைத்திலும் அரசர்களின் சிந்தனைக்கு ஏற்ப பலவிதமான மாறுதல்களுக்கு உள்ளானதே இன்று நாம் ஒரு சமூகமாக வழங்கி வரும் பல பழக்க வழக்கங்கள். இந்த பழக்க வழக்கங்களில் எது சாமானிய மக்களின் பாரம்பரிய வாழ்வியல், எது கடந்து சென்ற மன்னர்களால் திணிக்கப்பட்டவை என்பது மிக பெரிய சிலந்தி வலை. இன்று சோழர் பாண்டியர், பல்லவர் என எந்த ஆட்சிப் பெருமையையும் தமிழர் பெருமையாய் பேசுவது, அதன் வாயிலாய் கலாச்சாரம் போதிப்பது, வழிபாட்டு மற்றும் வாழ்வியல் முறைகளை கேள்விகளின்றி தூக்கிப் பிடிப்பது எந்த வகையிலும் சாமானிய மக்களின் வாழ்வாதாரத்திற்கு முழுமையாக உதவாது. அதே போல், இந்த மொத்த காலவரிசையில் தொடர்ந்து ஏற்படுத்தப்பட்ட மாற்றங்களில் ஒன்றை முற்றிலும் புனிதமாக்குவதும் மற்றொன்றண்டை முற்றிலும் இகழ்வதும் ஒருதலைபட்சமானதாகவே இருக்கும்.

 

இப்படி நம்மூர்காரன், பக்கத்தூர்காரன் பக்கத்து நாட்டுக்காரன் அயல்நாட்டுக்காரன் என பல வகையில் அதிகாரத்தால் ஆளப்பட்ட மக்களுக்கு உண்மையான விடுதலையை வெறும் ஆட்சிமாற்றம் மட்டுமே தந்து விடாது. உண்மையான விடுதலை என்பது வரலாற்றின் எந்த காலப்புள்ளியில் ஏற்பட்ட எந்த வாழ்வியல் மாறுதல்கலையும் தன் வாழ்வியல் முறையாக ஏற்று கொண்டிருக்கும் மக்களையும் சமமாக கருதி அவர்களின் தேவைகளையும் சமூக முன்னேற்றத்தையும் ஏற்படுத்திக் கொடுப்பதே அன்றி வேறில்லை. இப்படியான மக்கள் விடுதலையின் ஆரம்ப புள்ளி மட்டுமே ஆட்சி மாற்றமும், மக்களாட்சி ஏற்பும்.

 

இந்த ஆராம்ப புள்ளி மட்டுமே தேசப்பற்று என்றும், ஒரு சார்பான பழம்பெருமை மட்டுமே தேசப்பற்று என்றும் இன்றுவரை எண்ணுவதின் விளைவே இன்று நடந்தேறும் கலாச்சார, மொழி, மத, ஜாதிய அடிப்படையிலான அடிப்படைவாத வன்முறை, ஒடுக்குமுறை மற்றும் திணிப்புகள். மக்களின் சுயாட்சி என்பது வெவ்வேறு சூழல்களால், வெவ்வேறு படிப்பினைகளால் பலவிதமான வாழ்க்கை முறை வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் மக்களையும் அரவணைத்து சமூக சமன்பாடு ஏற்படுத்துதலாகவே இருக்க முடியும்.இவ்வாறான மக்கள் பற்றை விடுத்து, வேற்றுமைகளின் வண்ணங்களை மறந்து, கண்மறைவாய் பதியப்பட்ட ஏதோ ஒரு கோட்பாடுகளையும் , எல்லைகளையும் தேசபற்றிற்கான அடையாளங்களாய் தொடர்வது என்பது நம்மை நாமே சமூகமாக வாழும் மிருகங்களின் தன்மையான territorial marking கு பின்னிழுத்துச் செல்வது தவிர்த்து வேறில்லை.

 

சுதந்திர தினக் கொண்டாட்ட்டங்கள் என்ற நிலையில், மக்கள் மற்றும் சமூக சமநிலையையும் வேற்றுமையில் ஒற்றுமையையும் வளர்க்கும் நாள் வரும்வரை விடுதலை என்பது ஒரு நாள் ட்ரில் ஆகவும் பழம்பெருமை பேசும் march past ஆகவுமே கடக்கப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும்.

Posted in #SriScribbles, Politics, Society

இலவசம்

 

இலவசம் தான் நாட்டை கெடுக்கிறது, மக்களை சோம்பேறிகளாக்குகிறது என்ற எண்ணம் சில வருடங்களுக்கு முன் என்னுள் இருந்திருக்கிறது. ஆனால் கருத்துகளையும் நம்பிக்கையையும் சவால் விடும் படிப்பினைகளும் அனுபவங்களும் எப்போதும் இருந்து கொண்டே தான் இருக்கிறது. அப்படியான முரண்பட்ட கேள்விகளுக்கும் பதிலுக்குமான போட்டிப் பதிவே இது..

 

இன்றைய சூழலில் இலவசத்தோடு மானியத்தையும் ஒதுக்கீடுகளையும் கூட கேலியாக இழிவாக சித்தரிக்கும் பல பதிவுகளை பார்க்க முடிகிறது.

 

இவை மூன்றையும் சரியீடு என்ற வார்த்தை கொண்டு ஒருமைப்படுத்தலாம் என்றே தோன்றுகிறது. இவை மூன்றிற்கும் அவற்றின் பயன்பாட்டிற்கும் வேறுபாடுகள் இருப்பினும், சமன்படுத்துதல் என்ற புள்ளியில் மூன்றும் இணைகின்றன.வாக்கு அரசியல் மற்றும் அரசியல் நிர்வாக முறைகேடுகளை புறம்தள்ளி இந்த சரியீடுகளை பார்ப்பது மிகவும் அவசியமாகிறது. வாக்கு அரசியல் மற்றும் நிர்வாக முறைகேடுகள் மீதான கோவங்களையும், சமூக பொருளாதார படிநிலைகள் ஊட்டி வளர்த்த வெறுப்புகளையும் வன்மங்களையும் முதலீடாக கொண்டு கட்டமைக்கப்படும் கருத்தியல்கள் விளைவாகவே இந்த சரியீடுகளிற்கு எதிரான கேலி இழிவு பதிவுகளை பார்க்க முடிகிறது..

 

இன்று சமையல் எரிவாயு மானியம் படிப்பபடியாக ரத்து , பொது விநியோக முறை எனப்படும் ரேஷன் நிறுத்தம் போன்ற செய்திகள் உண்மை என்று ஒரு தரப்பும், இல்லை இவை ஊடகங்களின் பொய் பிரச்சாரம் என்று ஒரு தரப்பும் கருத்து மோதல்களில் ஏற்பட்டிருக்கும் நிலையில், சமையல் எரிவாயு – ரேஷன் நிறுத்தம் போன்ற தலைப்பு பேச்சளவில் இன்று ஏற்படுத்தப்பட்டிருப்பதே ஒரு எச்சரிக்கையாக தான் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.

 

சரியீடுகள், சலுகைகள் இல்லை என்பதை முதலில் புரிந்து கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது..அரசு அளிக்கும் இலவசம் ,மானியம் , ஒதுக்கீடு ஆகியவை சமூக சமன்பாட்டிற்கும், பொது மக்களின் பயனுக்குமாக இருப்பின் அவை சலுகைகள் அல்ல, மாறாக அவையே ஒரு அரசு சாமான்ய மக்களுக்காக செயல்படுவதற்கான குறியீடுகள். கல்வி , மருத்துவம், வாழ்விடம், உணவு, போக்குவரத்து ஆகியவையே இன்றளவும் மக்களுக்கான அடிப்படை தேவைகள். இந்த அடிப்படை தேவைகளை நாட்டிலுள்ள எல்லா மக்களுக்கும் அளிப்பதே ஒரு மக்கள் அரசின் முதல் கடமையாக இருக்க முடியும் ; இருக்க வேண்டும்.

 

தலைமுறை தலைமுறையாக சமூக பொருளியல் காரணங்களால் கல்வி கற்கும் வாய்ப்பு அமையப்பெறாத சமூகத்தை சார்ந்த மக்களுக்கு, குறைந்தபட்ச கல்வியும் பிரதிநிதித்துவமும்  கொடுக்க வேண்டும் எனும் நிலையிலே ஒதுக்கீடுகள் இன்றளவும் தேவைப்படுகிறது. இவை சமூக சமன்பாட்டிற்கான முன்னெடுப்புகள். இப்படியான ஒதுக்கீடுகள் மூலமாக அரசு ஒரு தலைப்பட்சமாக செயல்படுகிறது என்று சொல்லுவோருக்கு, எந்தவித பாகுபாடும் இன்றி இன்றளவும் அரசுப்பள்ளிகளில்  எல்லோருக்கும் வழங்கும் இலவச கல்வியும், அதை தொடர்ந்து வழங்கப்படும் புத்தகம், உணவு போன்ற திட்டங்களுமே பதில்.,பள்ளி கல்வியை இலவசமாக கொடுத்தபின் எதற்கு ஒதுக்கீடுகள் என்ற கேள்வி வைக்கப்படுமானால்., தலைமுறை தலைமுறையாக தன் குடும்பத்திற்கான தினசரி வாழ்வியலுக்காக மட்டுமே  போராடும் மக்களிற்கு பிரதிநிதித்துவமும்,  உயர்கல்வி மற்றும் வாய்ப்புகள் பற்றிய புரிதல்களும், உளவியல் ஊக்கமும் ஒரே ஒரு  மாணவன் / மாணவி கல்வி பெற்றால் வந்து விடும் என்பது மொத்த இரவிற்கும் ஒரேயொரு மின்மினி பூச்சி போதும் போன்ற வாதமன்றி வேறில்லை.. ஆனால் இன்று அதே அரசு வழங்கும்  இலவச கல்வியும் பிரதிநிதித்துவமும் பெற்றுக்கொள்வோர் தன்னை தானே குற்றவாளி போல் எண்ண வைக்கும் பதிவுகளும் விவாதங்களும்  ஏதோ ஒரு வகையில் ஆதிக்க மனோபாவமே. அதிலும் அமெரிக்க நிறுவனம் ஒன்று கூறியதாக உலாவும், “You prefer  your  reserved, we prefer your deserved” போன்ற வாசகங்களை கண்டு சிரிப்பதா வருத்தப்படுவதா தெரியவில்லை. மைக்ரோசாப்ட் , கூகிள் போன்ற நிறுவனங்கள் இந்தியாவில்  எந்த மாதிரியான கல்லூரிகளில் இருந்து மாணவர்களை எடுக்கிறார்கள் என்பதையும், அந்த மாதிரி கல்லூரிகளுக்கு செல்ல தேவையான ( குறைந்தபட்சம்  கோச்சிங் கிளாஸ்ஸஸ் ) பொருளாதாரமும் , சமூக பின்புலமும் யாருக்கு இருக்கிறது என்பதையும் பார்க்க வேண்டியதிருக்கிறது. இதையும் கடந்து இந்த நிறுவனங்களில் இருப்பவர்கள் பலரும்  வெளி நாட்டிற்கு சென்று பட்டப்படிப்பு பெரும் அளவிற்கு சமூக பொருளாதார பலம் கொண்டவர்களாகவே இருக்கிறார்கள் என்பதையும் மறுக்க முடியாது.

 

தலைமுறை தலைமுறையாக சொந்தமாக வீடு, நிலம் என்று வாழ எந்த வித கட்டுப்பாடுமின்றி வளர்ந்த ஒருவருக்கும்  அவை மறுக்கப்பட்டு அவற்றை பேணுவதற்கு போராடும் ஒருவருக்கும்  இடையில் ஒப்பீடு என்பது தற்போதைய பொருளியல் மட்டுமே சார்ந்ததாக இருக்க முடியாது. மறுக்கப்பட்ட பின்புலத்திலிருந்து வந்த ஒருவர் கல்வியில் தோல்வியடைந்தால் அவரைத்  தாங்கிப் பிடிக்க, மாற்று வாய்ப்புகள் கொடுக்க அவர் குடும்பமும் சமூகமும் இல்லாத நிலையில், தோல்வியடைந்தாலும் தாங்கிப் பிடிக்க தேவையான  குடும்பமற்றும் சமூக பின்புலம் கொண்ட ஒருவர் அவற்றை விமர்சிப்பது ஆதிக்க மனநிலையன்றி வேறென்னவாக இருக்க முடியும்.. இதில் மிகப் பெரும் நகைச்சுவையே, அதே ஒதுக்கீடும், இலவச கல்வியும் பெற்று சமூக பொருளியல் படிநிலைகளில் முன் வந்தவர்களே அதே படியில் ஏறும்  இன்னொருவரை  இகழ்வதும் கேலி செய்வதும் தான்..

 

இதே நிலையில் தான் மருத்துவம், வாழ்விடம், உணவு போன்ற காரணிகளில் மானியம் இலவசம் என சமூக பொருளியல் அடிப்படையில் அரசால் இன்று வரை அத்தியாவசியப் பொருட்கள் வழங்கப்பட்டு  வருகின்றன. மாதம்  தனக்கும் தன் குடும்பத்திற்கும் ஓரளவேனும் மருத்துவ செலவுகளை தனிப்பட்ட முறையிலும் நிறுவனங்கள் வாயிலாகவும் பூர்த்தி செய்து கொள்ள எல்லோராலும் முடிவதில்லை.  அந்த வாய்ப்பில்லாதர்வர்களுக்கு அரசு அந்த காப்பீட்டை தர வேண்டியது கடமையாகிறது. அதே போல் இதிலும் அரசு மருத்துவமனை, ஆரம்ப சுகாதார மையம் என பலவும் கட்டணமின்றியும் குறைந்த கட்டணத்தோடும் எல்லோருக்கும் ஆனதாகவே அமைக்கப்பெற்றுள்ளது.

 

தனியார்மயம் அதிகமான இன்றைய  சூழலில், உணவு ்அதை சமைக்க தேவையான எரிபொருள் என எல்லாவற்றிற்கும் தனிப்பட்ட நிறுவனங்கள் விலை நிர்ணயிக்கும் நிலையில், அவற்றை சமூகத்தில் இருக்கும் எல்லா படிநிலைகளில் உள்ளோரும் பயன்படுத்துவதற்கு அரசின் சரியீடுகளாக மானியங்கள் தேவைப்படுகின்றன.  மாதம் 20000  30000 ஊதியம் வாங்கி, பல தலைமுறையாக சொந்த வீடு நிலம் கொண்ட ஒருவரையும், அதே ஊதியத்தை குடும்பத்தில் முதலாக அடைந்து சுயமாக வீடு நிலம் இல்லாதவரையும்,  முதல் முதலாய் வங்கி கடன் வழியாக வீடு நிலம் வாங்க எத்தனிப்பவரையும் தற்போதைய ஊதியம் ஒன்று தானே என்று  தராசில் சமம் என்று கொள்வது எந்த வகையிலும் ஏற்புடையதாகாது..இந்த மூவகை மக்கள் இடையே தேவைகளும் வாய்ப்புகளும் வேறுபடும் நிலையில், மாதம் வருமானம் அன்றாட செலவினங்களுக்கே தடுமாறும் நிலையில் இருப்போருக்கு வழங்கும் மானியம் , சரியீடுகள் கேலியாய் இழிவாய் சித்தரிக்கப்படுவது மரம் மேல் அமர்ந்து கொண்டு, மரம் ஏற தெரியாமல் கரடியிடம் இருந்த தப்பிக்க ஓடுபவனை கேலி செய்வது போன்ற மனநிலையே. இவை எல்லாவற்றையும் கடந்தும் கூட   பொருளாதார அடிப்படையில் சில வேறுபாடுகள் தவிர்த்து  உணவு,சமையல் எரிவாயு போன்றவற்றிற்கு அரசின் நேற்று வரையான மானியம் என்பது எல்லோருக்குமானதாகவே இருந்திருக்கிறது. இன்று மரத்தின் மீது ஏறி விட்டதால் , எல்லோரும் ஏறி விட்டார்கள் என்பது அடிப்படைவாதம் என்பதா இல்லை பரந்த பார்வையின்மை என்பதா., தெரியவில்லை. அப்படி ஏறிவிட்டோம் என்பவர்கள் தாராளமாக மானியங்களை மறுத்துக் கொள்ளலாம் ( அதெப்படி அவருக்கு மட்டும் குறைந்த விலைக்கு எரிவாயு உணவுப் பொருட்கள்? என்ற முதல் ஆளாய் போய் அவற்றைப் பெற்று கொள்வோர் அதை எதிர்பவர்களாகவே தான் இருக்கும் ).

 

இதே நிலையில் தான் வீடு, அடுப்பு இன்னும் பலவற்றை வழங்குவதையும் பார்க்க வேண்டியதிருக்கிறது..மாத தவணை முறையில்  வீட்டு உபயோகப் பொருட்கள் வாங்குவோரும், முழுப் பணம் கொடுத்து வாங்குவோரும், வாங்கவே இயலாத நிலையில் உள்ள மக்களும் இருக்கும் சமூகமிது.   அரசியல் ஆதாயத்திற்கு கட்சிகள் இவற்றை வழங்கின என்றே எடுத்துக் கொண்டாலும், அந்த பொருட்களை சுயமாக வாங்க முடியாத சமூக பொருளாதார கட்டமைப்பில் இருக்கும் மக்கள் இன்றும் இருக்கிறார்கள் என்பதை நாம் மறுத்துவிட முடியாது.  அவ்வாறான  மக்களுக்கு இவையெல்லாம் மக்களுக்கான சமூகம் சார்ந்த திட்டங்கள் தான்.அவர்களை சமநிலைக்கு கொண்டு வரும் திட்டங்கள் தான். இல்லை, இவை அனைத்தும் மக்களை சோம்பேறியாக்கும் திட்டம் என போதனை செய்தால், போதனை  செய்யும் எத்தனை பேர், அதே திட்டத்தின் வாயிலாக கொடுக்கப்பட்ட பொருளை நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ பெறாமல் இருந்திருப்பார்கள் என்றால் பதில் மிகப்பெரிய வெற்றிடம் தான்.

 

சரி, இப்படியே எல்லா வரிப்பணமும் மானியம் என்றே ஆனால் தொழில்நுட்ப வளர்ச்சிக்கு செலவிடுவது  எப்படி? என்பதே அடுத்த கேள்வி பலருக்கும். முன்னேறிய பட்டியலில் இருந்து கொண்டு தொழில்நுட்ப, அறிவியல் வளர்ச்சியில் அதிகம் கவனம் செலுத்தும் நாடுகள் பலவும் குறைந்தபட்சம்  கல்வி மருத்துவம் நீர் உணவு   போன்ற அடிப்படை வாழ்வாதாரத்தை சமரசம் செய்து எந்த திட்டத்தையும் அறிவிப்பதில்லை. இந்த நாடுகளில் சமூக பொருளாதார படிநிலைகள் நம் நாடு போன்று அத்தனை சிக்கல்கள் நிறைந்தவையாகவும் இல்லை என்பதே நிதர்சனம். தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி சம விகிதத்தில் வளரவும் அனைத்து நிலையில் உள்ள மக்களும் தன்னிறைவு பெறவும் மக்கள் சேவை சார்ந்த விஷயங்களை அரசைத் தவிர்த்து தனியாரால் கண்டிப்பாக செய்ய முடியாது என்பதும் தெள்ளத்தெளிவான உண்மை. மிக முக்கியமாக தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி முக்கியம் தான், தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி என்பது மக்களின் தேவைகளை பூர்த்தி செய்வதாக இல்லாமல் ஆடம்பரத்திற்காகவும் கௌரவத்திற்காகவும் செய்யப்படுவதால் ஒரு சிலருக்கு மட்டுமே பயன். அரசு பெரும் ஒரு   ரூபாய் வரிப்பணம் கூட தேவைகளின்படி சரியான  விகிதம் பிரித்து பயன்படுத்துதலே ஆரோக்கியமான சமூக முன்னெடுப்பாக இருக்கும்..

 

கடைசியாக இத்தனை வருடம் இந்த திட்டங்கள் இருந்தும் ஏன் இந்த நிலை மாறவில்லை என்ற கேள்வி.,  இதற்கான பதில் இத்திட்டங்களை நிறுத்துவதிலில்லை மாறாக இங்கிருக்கும் அரசியல்  நிர்வாக சீர்கேடுகளை சரி செய்வதிலும் , திட்டங்களை ஆக்கப்பூர்வமான வகையில் ஒரு சமூகமாக வளர்ச்சியடையத் தேவையான முன்னெடுப்புகளை எடுத்தலிலும் தான் இருக்கிறது.இவை அனைத்திற்கும் சமூகத்தின் எல்லா தரப்பு மக்களுக்கும் பிரதிநிதித்துவம் இருத்தல் மிக அவசியம். சமமான பிரதிநிதித்துவம் இல்லாத நிலையில் ஒரு சார்பு மக்கள் மட்டுமே அதிகாரத்தில் இருந்க்கும் பட்சத்தில், இந்த வேற்றுமைகள் மாறுவது சாத்தியமற்றது, . இல்லை இப்பொழுதும் இந்த திட்டங்களை நிறுத்துவது தான் பதில் என்றால், ஏரியை தரையோடு தரையாய் மாற்றி அதன் மேல் செயற்கை  நீச்சல் குளம் கட்டுவதுபோன்ற வளர்ச்சியே மிச்சம்..  தரையோடு தரையாக மாற்றும் செயல்முறையில் நசுக்கப்படும் உயிரினங்களாக மட்டுமே சாமானிய மக்கள் மிஞ்சுவார்கள்., ஒரு சிலர் மட்டுமே உல்லாச நீச்சல் அடிப்பார்கள்.